Tragische realiteit
De Burgemeester van Rijswijk, Huri Sahin, heeft het Eritrees Bevrijdingsfeest op 25 verboden vanwege een “levensgroot” veiligheidsrisico door mogelijke rellen. Wat ze helaas (bewust?) achterwege laat, is wie deze mogelijke rellen organiseren. De gebeurtenissen van 17 februari, waarbij Den Haag letterlijk werd afgebrand, staan nog vers in ons geheugen. Het is daarom geen nieuws meer dat Brigade Nhamedu en haar oprichters, Beyene Gherezgiher en Yohannes Abraha, middels dreiging en geweld vreedzame evenementen willen en zullen verstoren. Waarom laat de burgemeester deze cruciale context achterwege? Dit betreft immers een groep die bekend is bij de veiligheidsdiensten en autoriteiten, ook in Rijswijk.

Het is een tragische realiteit voor Eritrese Nederlanders, en de samenleving als geheel, dat degenen die geweld plegen wegkomen met en beloond worden voor hun daden, terwijl degenen die het slachtoffer zijn van dit geweld dubbel gestraft worden. Dit schrijnende fenomeen wordt maar al te duidelijk geïllustreerd door de recente uitspraken van de burgemeester van Rijswijk.

Collectieve straf
Volgens Sahin ontbreekt het de Eritrese gemeenschap, die dit jaar met gepaste voorzorgsmaatregelen vreedzaam haar 33e Bevrijdingsdag wil vieren, ‘aan besef van de werkelijkheid en de ernst waarmee we te maken hebben’. Het feest zou namelijk grote gevolgen hebben voor de openbare orde en veiligheid, Evenementen met ‘zo’n hoog risicoprofiel’ horen volgens haar ‘niet thuis in een drukke omgeving als Rijswijk’.

Het gebrek aan transparantie en verantwoording van de burgemeester is op z’n zachtst gezegd verontrustend. Waarom noemt zij Brigade Nhamedu niet bij naam en pleit zij niet openlijk voor de vervolging van de daders van deze gewelddadige acties? Waarom wordt de Eritrese gemeenschap collectief gestigmatiseerd in plaats van individuen verantwoordelijk te houden voor hun daden?

Kortzichtige berichtgeving
Het is teleurstellend en tekenend dat een jaar na de geweldplegingen in Rijswijk er nog steeds gesproken wordt over ‘een vechtpartij’ dat heeft plaatsgevonden tussen zogenaamde tegenstanders van het Eritrese regime en regeringsgezinde Eritreeërs.

Het is opvallend (en eerlijkg gezegd) ongeloofwaardig dat de media en politici de kern van de situatie niet begrijpen, en in plaats daarvan het geweld afleggen als ‘interne onrust’ binnen de Eritrese gemeenschap. Door te spreken over ‘clashes’ en ‘gevechten tussen twee groepen’ wordt de werkelijke aard van de situatie vertroebeld. De kortzichtige berichtgeving en analyses over ‘de gemeenschap’ middels een overgesimplificeerde tweedeling van ‘voor- en tegenstanders,’ maakt elke poging om een genuanceerd en representatief beeld te schetsen zo goed als onmogelijk.

Lobby
De middelen en invloed van de zogenaamde ’tegenstanders’ lijken onuitputtelijk. Na een spoor van vernieling in Den Haag te hebben toegebracht, vond de leider van de Brigade Nhamedu – Beyene Gerezgiher – de tijd en ruimte om een tour door Noord-Amerika te maken om de boodschap van Brigade Nhamedu verder te verspreiden en zijn politieke (en financiële?) banden te versterken.

Waar hij zeven jaar geleden nog met een ‘arbeidsbeperking’ deelnam aan een leer-werk-project van WSD Boxtel, heeft hij zich in tussentijd weten te ontpoppen tot de grote leider van een goed georganiseerde, internationaal opererende politieke en gewelddadige groep. Tevens meer dan voldoende (financiële) middelen om internationale campagnes op te zetten, inclusief kleding, merchandise, materialen en transportkosten voor hem en zijn leden om door Europa en Noord-Amerika te reizen. Het doet men afvragen of de andere deelnemers van het project van WSD net als Beyene Gerezgiher passend werk hebben kunnen vinden.

Extra beveiligingsmaatregelen
De georganiseerde aanvallen van vorig jaar in Rijswijk en dit jaar in Den Haag vormen de pretext om het Bevrijdingsfeest te annuleren. Het is opmerkelijk hoe verschillende gemeenten reageren op dreigingen van verstoringen tijdens evenementen. Terwijl de burgemeester van Rijswijk ervoor kiest om het Eritrees Bevrijdingsfeest zonder enige overweging te verbieden, vanwege een vermeend veiligheidsrisico, kiest de gemeente Amsterdam ervoor om juist extra beveiligingsmaatregelen te nemen tijdens de Dodenherdenking op de Dam. Waarom wordt het ene evenement verboden vanwege dreigingen van geweld, terwijl het andere evenement wordt beschermd met extra beveiliging?

Vrijheid van vergadering
In een rechtsstaat zou het principe van vrijheid van vergadering en expressie moeten gelden voor alle burgers, ongeacht de aard van het evenement. Als er een reële dreiging van verstoringen is, zou de juiste reactie moeten zijn om extra beveiligingsmaatregelen te nemen om de veiligheid van alle aanwezigen te waarborgen, zoals de gemeente Amsterdam doet. Het annuleren van een evenement zou slechts een laatste redmiddel moeten zijn, genomen na zorgvuldige afweging van alle mogelijke opties.

Door extra beveiligingsmaatregelen te nemen tijdens de Dodenherdenking op de Dam, erkent de gemeente Amsterdam het belang van het beschermen van de openbare orde en het recht van burgers om te herdenken zonder angst voor geweld of verstoringen. Deze benadering staat in schril contrast met het verbieden van het Eritrees Bevrijdingsfeest in Rijswijk, waarbij de hele gemeenschap wordt gestraft voor de acties van een kleine groep, die ondertussen bekend is bij de veiligheidsdiensten.

Dubbele Standaarden
Het wordt tijd dat de hypocrisie en dubbele standaarden erkend en aangepakt worden. Welk signaal geeft Huri Sahin hiermee af wanneer een gewelddadige groep middels dreiging en geweld vrij spel krijgt om angst en chaos te zaaien, terwijl degenen die vreedzaam een cultureel evenement willen vieren, worden tegengewerkt en gestraft?

Het bericht Besluit Burgemeester Huri Sahin: Geen Eritrees Bevrijdingsfeest in Rijswijk verscheen eerst op .

In the last two years, Birged Nhamedu, a group masquerading as peaceful human rights defenders, has wreaked havoc across Europe and North America. Under the guise of opposition to the Eritrean government, they have orchestrated violent disruptions at cultural events, leaving a trail of physical and emotional trauma. Yet, despite their claims of noble intentions, their actions betray a darker agenda rooted in terrorism and political manipulation.

Their coordinated attacks, which span continents, have left hundreds injured and countless more shaken by the senseless violence. These assaults, meticulously planned on a global scale, have received unwarranted support from so-called champions of democracy, who lend legitimacy to Birged Nhamedu’s reprehensible behavior. Only in Edmonton, Canada, have authorities stood firm against these acts of terror, rightfully absolving the Eritrean community of any blame for the chaos instigated by Birged Nhamedu.

The Facade of Peaceful Activism

Media outlets, complicit in perpetuating false narratives, have attempted to rationalize Birged Nhamedu’s violence by citing supposed repression in Eritrea. Prominent figures like Mirjam van Reisen and Martin Plaut, claiming expertise on Eritrea, have propagated baseless accusations, providing a flimsy pretext for Birged Nhamedu’s assault on the Eritrean Festival. Their aim? To stifle cultural expression and disrupt these cherished community gatherings, all while Birged Nhamedu’s leaders, Yohanes Abraha and Beyene Gerezgiher, reside comfortably in the Netherlands. They openly threatened to attack anyone who visits these festivities. Despite mounting evidence of their true terroristic objectives, the mainstream media has failed to investigate the group’s dubious identity, which serves as a smokescreen for their insidious agenda.

Exploiting the ‘Refugee Crisis’?

Professor Mirjam van Reisen has spent over two decades actively undermining the Eritrean government and promoting regime change, seemingly indifferent to the genuine wellbeing of Eritrean citizens, while focusing solely on refugees—the central subject of her academic career. Her persistent efforts, supported by supposedly ‘objective’ publications and the establishment of think tanks, have consistently advocated for policies that isolate Eritrea and fuel the exodus of its citizens – a sentiment echoed by Barack Obama in 2012. By pushing for special treatment of Eritrean refugees and facilitating their resettlement in Western countries, she has inadvertently contributed to the influx of migrants from various African countries, claiming to be Eritrean, including a significant number from the Tigray region in Ethiopia. In doing so, she exploits the plight of genuine asylum seekers to further her own agenda, exhibiting a troubling pattern of white saviorism and disregard for the complexities of the situation—an issue we intend to explore in greater depth in a forthcoming article.

Influence Beyond Academia

Professor Van Reisen’s influence extends beyond academia; she has actively supported Birged Nhamedu through social media advocacy, radio appearances and her think tank, EEPA. Her orchestrated conferences, where ‘opposition groups’ convene, serve as platforms for disseminating anti-Eritrea rhetoric and campaigning for international intervention.

Joining her in this campaign is Professor Kjetil Tronvol, another self-proclaimed ‘Eritrea expert’ from Norway. Tronvol aligns himself with the anti-Eritrea camp, echoing van Reisen’s calls for regime change and perpetuating the narrative of Eritrean repression. His assertion that clashes in the diaspora serve as a “training ground” for opposition forces underscores the reckless agenda of those intent on destabilizing Eritrea. Such warmongering language not only emboldens violent elements but also perpetuates harmful racist stereotypes about Africa’s susceptibility to conflict and chaos.

Deafening Silence

In light of these relentless efforts to vilify the Eritrean government, one would expect an equally vehement response to the presence of President Isaias Afewerki at the Italy-Africa Summit, hosted by Italy’s Prime Minister Giorgia Meloni in Rome. After all, according to van Reisen and her ilk, Afewerki stands accused of perpetrating genocide in Tigray, creating an open-air prison, and engaging in human trafficking of his own people. Not to mention the so-called ‘extortion’ of the 2% diaspora tax of European citizens and the alleged intimidation of the diaspora and their relatives at home. Yet, the deafening silence from Birged Nhamedu and its supporters in the face of his attendance speaks volumes. It seems their commitment to ‘justice’ and ‘human rights’ wanes when confronted with the opportunity to confront the very figure they vilify on the world stage.

While they clamor for the removal of the president of Eritrea, accusing him of heinous crimes, they remain conspicuously silent as he participates in diplomatic discussions aimed at fostering development and curbing migration. Where are the protests now? Where is the righteous indignation that once fueled their violent outbursts?

Selective Outrage

As the dust settles and the truth emerges, it becomes clear that Birged Nhamedu is not the champion of human rights it claims to be. It is a pawn in a larger game, manipulated by self-serving individuals like Mirjam van Reisen, who seek to destabilize Eritrea for their own gain. This ironic omission highlights the selective outrage and hollow rhetoric that underpin the anti-Eritrea agenda. While they clamor for action against Afewerki from afar, their silence in his presence speaks volumes about the true nature of their cause. It appears that their commitment to justice is contingent upon the convenience of their narrative, rather than the principles they claim to uphold.

It becomes apparent that Briged Nhamedu’s activities are emblematic of deeper geo-political agendas. The orchestrated violence and manipulation of media narratives serve not only to destabilize Eritrea but also to advance the interests of external actors seeking to exert control over the region. Mirjam van Reisen, Martin Plaut, Kjetil Tronvol, and their network of journalists, academics and policy makers operate within a framework that prioritizes regime change and geopolitical dominance, using human rights concerns as a pretext for their actions. By exploiting the suffering of Eritrean refugees and perpetuating false narratives of oppression, they obscure the complexities of the situation and perpetuate a cycle of conflict and instability.

The Hypocrisy of Birged Nhamedu

At the heart of this issue lies a fundamental question of sovereignty and self-determination. The people of Eritrea have the right to determine their own future free from external interference and manipulation. The actions of Birged Nhamedu and their supporters undermine this principle, seeking to impose their will through violence and coercion.

In the face of such challenges, it is incumbent upon us to remain vigilant and critical of the narratives presented to us. We must interrogate the motivations behind these actions and demand accountability from those who seek to manipulate public opinion for their own gain.

Ultimately, the struggle for justice and human rights requires a commitment to truth and transparency. By shining a light on the hypocrisy of Birged Nhamedu and its supporters, we take a crucial step towards reclaiming the narrative and advocating for genuine change rooted in principles of justice and equality. The time has come to expose their deceit and hold them accountable for the chaos they have sown.

Het bericht Unveiling the Hypocrisy of Birged Nhamedu: Terrorists in Sheep’s Clothing verscheen eerst op .

De aankondiging verscheen in een ‘situatie-rapport’ van de Europe External Programme With Africa (EEPA) en werd gedeeld via de website van Martin Plaut, een BBC-journalist die zichzelf omschrijft als gespecialiseerd in de Hoorn van Afrika en Zuidelijk Afrika. Een journalist die, opmerkelijk genoeg, ooit voorstelde aan een groep oppositieleden om de Eritrese ambassade in brand te steken om media-aandacht te genereren. Maar dat terzijde. Op de website was weinig tot geen informatie beschikbaar over de context en opzet van het programma, maar wel een aanmeldlink om te registreren voor de bijeenkomst. Dat hebben we dus gedaan..

Stilte na Terreur

De recente terroristische aanvallen rondom de Eritrese festivals afgelopen zomer zitten nog vers in het geheugen van Eritrese gemeenschappen, ook in Nederland. Eerder heeft Erispora.nl uitgebreid verslag gedaan over misleidende mediaberichten. Wat in werkelijkheid geplande gewelddadige aanvallen waren, werden in de media afgeschilderd als ‘vechtpartijen,’ waarbij de slachtoffers als daders werden beschreven en de geweldplegers als ‘mensenrechtenverdedigers.’ Inmiddels hebben verschillende autoriteiten deze onwaarheden weerlegd. Erispora.nl heeft een kort filmpje gemaakt voor het Nederlandse publiek om uit te leggen hoe de aanvallen in Nederland en elders in de wereld gecoördineerd werden door Briged N’Hamedu en de Eritrean Bright Future Movement, twee organisaties die momenteel door de politie worden onderzocht. Ondanks deze inspanningen zijn deze misleidende berichten ongecorrigeerd gebleven.

Erkenning

De slachtoffers wachten nog op erkenning en gerechtigheid. Gemeenschappen hebben behoefte aan verduidelijking over waarom deze gebeurtenissen hebben plaatsgevonden en hoe ze herhaaldelijk in verschillende landen hebben kunnen voorkomen. Er is een noodzaak voor een open dialoog om de onjuiste beeldvorming over Eritrese gemeenschappen recht te zetten. Bovendien vragen vreedzame Eritrese-Nederlandse burgers om de garantie dat zij de komende jaren hun burgerrechten kunnen uitoefenen en veilig kunnen genieten van feestelijke evenementen. Tot op heden is aan geen van deze behoeften nog gehoor gegeven.

Besloten Gezelschap

Het was dan ook verrassend dat deze aankondiging via een WhatsApp-bericht bij ons terechtkwam. Na contact te hebben opgenomen met diverse netwerken en Eritrese verenigingen in Nederland en daarbuiten, bleek niemand op de hoogte te zijn van deze rondetafelbijeenkomst. Opvallend was dat er online vrijwel geen informatie over te vinden was, behalve op de websites van Martin Plaut en de EEPA.

De EEPA in het kort

De organisator van de rondetafel is Europarlementariër Katrin Langensiepen, in samenwerking met de European External Programme with Africa (EEPA)¹, een Belgische non-profitorganisatie opgericht door Prof. Mirjam van Reisen. Mevrouw Van Reisen is inmiddels bekend om haar prominente rol in maatschappelijke en politieke debatten en beleidsvorming met betrekking tot Eritrea en Eritreeërs in de diaspora. De EEPA heeft als doelstelling om:

mensenrechten en rechtvaardigheid in Afrika te bevorderen, met name in de Hoorn van Afrika en Noord-Afrika, door middel van onderzoek en informatieverspreiding, en door invloed uit te oefenen op het beleid van de Europese Unie met betrekking tot Afrika (Vertaald)

Op de website van de EEPA staat tevens te lezen dat de organisatie een expertisecentrum is met “diepgaande kennis, publicaties en netwerken, gespecialiseerd in vraagstukken met betrekking tot vredesopbouw, vluchtelingenbescherming en veerkracht in de Hoorn van Afrika” (vertaald). Deze non-profit publiceert regelmatig artikelen en rapporten, die vaak worden aangehaald door diverse mediaplatforms en overheden als bronnen voor informatie over de politieke situatie in de Hoorn van Afrika en zaken die verband houden met de Eritrese diaspora in Europa, waaronder Nederland.

‘Militair Karakter’

Zo publiceerde de EEPA bijvoorbeeld tweemaal over een geplande demonstratie op 16 oktober in Den Haag. Er werd gesteld dat de demonstratie een ‘militair karakter’ zou gaan hebben om ‘wraak te nemen en gecompenseerd te worden voor onze verstoorde festivals’. Deze ‘militaire actie’, waar volgens de organisatoren uitgebreid contact over was met de gemeente en lokale politie-eenheden en waar, volgens Omroep West, muziek werd gedraaid, werd gedanst en gezongen, trok meer dan duizend Eritreeërs aan. Zowel de organisatoren als de politie meldden dat alles rustig en vreedzaam was verlopen. Toch zijn ook hier de misleidende berichten over vreedzame burgers ongecorrigeerd gebleven

Situatie-Rapporten

De EEPA heeft sinds november 2020 bijna 500 zogenaamde ‘situatie-rapporten’ gepubliceerd. Dit zijn rapporten, opgesteld door dit expertisecentrum, die verslag doen van (geo)politieke, economische en andere ontwikkelingen die gerelateerd zijn aan de Hoorn van Afrika. Na wat onderzoek zijn enkele opvallende aspecten aan het licht gekomen, met name met betrekking tot de manier waarop de EEPA ‘informatie verspreidt’.

Verstrengelde Missies

Voor veel Eritreeërs, ongeacht hun politieke voorkeur, is de langdurige samenwerking tussen Martin Plaut en Mirjam van Reisen geen geheim. Het is duidelijk dat zij – op zijn zachtst gezegd – geen fan zijn van de Eritrese overheid en haar beleid. Integendeel. Gedurende hun carrières hebben ze samengewerkt met verschillende Eritrese (en Ethiopische) oppositiegroepen, Europese overheidsorganen en andere internationale non-profitorganisaties om ‘mensenrechten en vrede in Eritrea en de Hoorn van Afrika te bevorderen.’ Ze re-tweeten elkaars berichten op Twitter..

spreken op dezelfde conferenties..

En publiceren gezamenlijk boeken. Dat Plaut en Van Reisen samenwerken aan ‘informatieverspreiding’ is in principe geen probleem. Het riep echter vragen op toen we op het volgende bericht stuitten:

Met andere woorden, Van Reisen verwijst naar Plaut en Plaut weer naar de organisatie van Van Reisen. In het Engels bestaat hier een term voor, namelijk een citation farm. Dat zijn auteurs die routinematig en in grote mate naar zichzelf verwijzen of naar elkaar verwijzen om de impact van hun publicaties te vergroten.

Het is in ieder geval duidelijk dat Mirjam van Reisen en Martin Plaut een gemeenschappelijke visie, netwerk en methodologie voor informatieverspreiding delen.

Ethische Overwegingen

Beiden deinzen er niet voor terug om publiekelijk hun kritiek te uiten op de Eritrese overheid, de president en zelfs vreedzame Eritrees-Nederlandse burgers die hun burgerrechten willen uitoefenen. Integendeel. Ze benutten elke gelegenheid en maken gebruik van hun titels, platforms, netwerken en indirecte politieke invloed om elke vorm van weerstand tegen de Eritrese regering te ondersteunen en te versterken.

Iedereen heeft het recht om kritiek te uiten op zaken waarover ze het oneens zijn. De vrijheid van meningsuiting en de mogelijkheid om politici en beleid te bekritiseren zijn fundamentele pijlers van onze democratie. Deze rechten benadrukken echter de verantwoordelijkheid van journalisten en academici om onafhankelijke en eerlijke informatie te verstrekken. Echter, wanneer complexe geopolitieke situaties overgesimplificeerd worden of foutief worden uitgelegd, ontstaat het risico dat het brede publiek gevoelig wordt voor misinformatie, afkomstig van ‘betrouwbare’ bronnen.

Oprechte betrokkenheid?

Is er daadwerkelijk sprake van oprechtheid met betrekking tot hun betrokkenheid bij ‘het Eritrese volk’ en mensen uit de Hoorn van Afrika en Noord-Afrika? Of zijn er mogelijk andere belangen in het spel? Het is cruciaal om deze vragen te beantwoorden om de integriteit, transparantie en verantwoording in zowel de journalistiek als de academische wereld te handhaven. Dit geldt in het bijzonder voor Eritreeërs in de diaspora, die de negatieve gevolgen ondervinden van de beeldvorming die wordt gecreëerd door deze prominente figuren.

Disclaimer

De artikelen en rapporten van de EEPA worden dus ook op de website van Martin Plaut gepubliceerd. Wat ons opviel was dat deze rapporten op zijn website aangehaald worden door zowel grote mainstream nieuwsplatforms, zoals de BBC, en door nieuwssites zoals This Day uit Nigeria. Dit illustreert niet alleen de reikwijdte, maar ook de impact van deze informatie.

Wie echter goed leest, ziet onderaan elk rapport op de website de volgende disclaimer:

Alle informatie in dit situatierapport wordt gepresenteerd als een actueel verslag, naar beste kennis en inzicht van de auteurs op het moment van publicatie. EEPA beweert niet dat de informatie correct is, maar verifieert deze naar beste vermogen binnen de omstandigheden. De publicatie is gebaseerd op de interesse om de potentiële impact van gebeurtenissen (of percepties daarvan) op de situatie te begrijpen. Controleer alle informatie tegen updates en andere media. EEPA aanvaardt geen verantwoordelijkheid voor het gebruik van de informatie of de gevolgen daarvan. (vertaald)

Schijn van Betrouwbaarheid

Deze disclaimer roept belangrijke vragen op over de betrouwbaarheid van de gerapporteerde gegevens. Hier is een organisatie met als doel om invloed uit te oefenen op het beleid van de Europese Unie. Het is duidelijk dat de EEPA invloed heeft op de beeldvorming omtrent geopolitieke situaties en besluitvormingsprocessen, aangezien de media en ook de Nederlandse overheid deze gegevens als waar aannemen. Het is zorgwekkend dat gevoelige informatie over complexe situaties zo verspreid kan worden met een dergelijke disclaimer. Is dit niet strijd met allerlei academische, journalistieke en bestuurlijke standaarden?

Rondetafel over Eritrea

De rondetafel over Eritrea. In de aankondiging stond dat de sessie openbaar zou zijn en zowel fysiek als online toegankelijk. De aanmeldlink leidde naar een Google-formulier, waar men naam en e-mailadres kon achterlaten. Het doel van de rondetafel wordt in het formulier uitgelegd als: 

..om de huidige situatie in Eritrea en de invloed ervan in het buitenland te bespreken. Het doel is om het probleem dat Eritrea in de internationale arena vormt te begrijpen, evenals de opties die Europa heeft om hiermee om te gaan. (Vertaald)

Transparantie

Vanwege het gebrek aan achtergrondinformatie vanuit de organisatoren, met name richting de Eritrese gemeenschappen, heeft Erispora.nl persoonlijk contact opgenomen met Katrin Langensiepen en de EEPA met enkele vragen ter verduidelijking. Zoals of er ook aandacht zou zijn voor het geweld dat dat in Europa heeft plaatsgevonden. Of de organisatoren van de Eritrese festivals en/of community leaders uit verschillende Europese landen ook uitgenodigd waren om te spreken en ervoor te zorgen dat er voldoende diversiteit aan perspectieven zou zijn. En waarom deze sessie alleen aangekondigd werd op de website van EEPA en Martin Plaut.

Helaas kregen we een reactie van het kantoor van mevrouw Langensiepen met alleen de link naar de sessie en een programmaflyer, maar zonder antwoorden op onze vragen. Van de EEPA ontvingen we op de dag zelf we een kort bericht waarin stond dat vanwege de ‘beperkte aard van de streaminglink’, er geen mogelijkheid was om tijdens de sessie vragen te stellen.

Eenzijdige Samenstelling

Erispora.nl vond het noodzakelijk om de bijeenkomst openbaar te maken, om het toegankelijk te maken voor het brede publiek. Nadat we de flyer met de sprekers op Twitter plaatsten, volgde kort daarna – toevallig – een vergelijkbaar bericht van mevrouw Mirjam van Reisen.

Voor degenen die een enigszins bekend zijn met het politieke debat rondom Eritrea viel het volgende waarschijnlijk direct op:

Platform voor terrorist

Het betrof een rondetafel met enkel vertegenwoordigers van oppositiegroepen van de Eritrese overheid en samenwerkingspartners van Mirjam van Reisen, waaronder Martin Plaut. Een opvallende naam op het programma was Beyene Gerezgiher, vertegenwoordiger van de Bright Future Movement en een van de leiders van Briged N’Hamedu, de organisatie verantwoordelijk voor de terroristische aanvallen op onschuldige Nederlandse burgers en burgers van Eritrese komaf wereldwijd.

Slachtoffers Gecensureerd

De organisatoren hadden besloten om een rondetafelgesprek te organiseren over Eritrea en Eritreeërs in de diaspora, zonder de slachtoffers van het geweld – of organisaties die mogelijk een ander perspectief en standpunt hebben dan mevrouw Van Reisen – te informeren of erbij te betrekken. Zijn dit de democratische waarden en mensenrechten waarvoor mevrouw Van Reisen beweert op te komen? Door actief een positie in te nemen met groepen die niet alleen oproepen tot geweld, maar ook terroristische methoden gebruiken om hun ideologie door te voeren.

Duidelijk Signaal

Het Europese Parlement en de EEPA gaven hiermee een duidelijk boodschap richting Eritrese gemeenschappen in heel Europa: “Je krijgt een plek aan de tafel, maar alleen als je gelijkgestemd bent met diegenen die actief campagne voeren tegen de Eritrese overheid.” Het lijkt erop dat geen interesse is om een dialoog te organiseren om de toenemende polarisatie in de diaspora tegen te gaan. Integendeel. Het is zichtbaar geworden wie de agenda bepaalt, ook wanneer het over kwesties gaat die duizenden burgers in Nederland en in Europa aangaan. Doen de schendingen van burgerrechten van Eritreeërs in Nederland en Europa er niet toe, als zij niet actief tegen de Eritrese staat strijden of zich uitspreken?

De rondetafel over Eritrea roept ernstige vragen op over transparantie, diversiteit en de integriteit van de informatieverspreiding. Wij vragen ons af of deze bijeenkomst werkelijk diende om de situatie in Eritrea en de regio beter te begrijpen en oplossingen te vinden, of dat er een alternatieve agenda was?

In een volgend artikel blikt Erispora.nl terug op de rondetafel over Eritrea.

1. De afkorting EEPA verwijst naar “twee juridisch gescheiden en onafhankelijke entiteiten die nauw samenwerken in het nastreven van een gemeenschappelijk doel.” De Europe External Policy Advisors en Europe External Programme with Africa zijn beide opgericht door Van Reisen. Tot 2021 was zij directeur van beide organisaties. ︎

Het bericht Dubieuze Rondetafel over Eritrea in Europees Parlement verscheen eerst op .

Begin juli waren er aanvallen op het Eritrese Festival in Gießen, die werden toegeschreven aan een groep genaamd “Brigade N’Hamedu”. Hebben de autoriteiten de verstorende aankondigingen van tevoren onderschat?

We ontvingen informatie dat aanzienlijk geweld tegen het Eritrese Festival was aangekondigd op het internet en dat de autoriteiten de bedreigingen serieus zouden nemen. Daarom werden voorbereidingen getroffen om het evenemententerrein te beveiligen. We wisten niet wie hiervoor verantwoordelijk was, maar het leek geen puur intern Eritrees conflict te zijn.

In een verklaring bekritiseert u ook de lokale politiek. Hadden SPD-burgemeester Frank-Tilo Becher en gemeenteraadslid Klaus-Dieter Grothe van Bündnis 90/Die Grünen volgens u kunnen bijdragen aan een deëscalatie?

Raadslid Klaus-Dieter Grothe speelt al jaren een belangrijke rol bij de tegendemonstraties. Ik vermoed dat deze demonstraties zonder zijn initiatief helemaal niet hadden plaatsgevonden. Dit blijkt uit het feit dat het festival van 2022 zonder tegendemonstratie kon doorgaan, de heer Grothe werd niet actief. Een maand later, in augustus vorig jaar, was hij aanwezig met een luidsprekerwagen toen er geweldsexcessen plaatsvonden bij een Eritrees concert. Hij vierde het afbreken van het concert na de brute aanval als een overwinning. De politie werd geconfronteerd met een nieuw niveau van escalatie en had niet zoveel gewelddadige criminelen verwacht.

Dat was in 2023 wel anders, nu de gewelddadige neigingen van de tegenstanders van het festival bekend waren. Desondanks werden demonstraties toegestaan en leidde de route door het centrum van de stad naar de voorkant van het evenemententerrein. Deze beslissingen moeten in twijfel worden getrokken, want er waren rellen voorbereid. Het was bekend dat een van de organisatoren van de demonstraties geweld als een geoorloofd middel beschouwde. Ze vertelde de Hessischer Rundfunk (radio) dat ze niets tegen de gewelddadige uitwassen tegen het concert had en dat daarmee meer was bereikt dan met vreedzame demonstraties.

Lokale politici eisen nu dat er een einde komt aan de verhuur van het terrein  aan de Centrale Raad van Eritreeërs in Duitsland. Wordt er niet te veel macht toegekend aan de ongeveer 100 gewelddadige verstoorders?

Als je de berichtgeving volgt, wordt duidelijk dat wij als verhuurders voor een dilemma staan. De wens van de politici en de inwoners van Giessen is begrijpelijk. Ze willen geen geweld in de stad. Tegelijkertijd lijkt het hen onverschillig wie verantwoordelijk is. Iedereen weet dat het geweld afkomstig is van de tegendemonstratie, maar het lijkt makkelijker om het festival te verbieden. Het verbod van de stad werd echter vernietigd door de administratieve rechtbank. Die verduidelijkte dat de organisatoren van het festival niet verantwoordelijk kunnen worden gehouden voor het geweld.

De stad zelf ziet blijkbaar geen juridische middelen om het festival tegen te houden, en nu worden wij als verhuurders verondersteld het over te nemen. Aan de ene kant zijn we verplicht om zonder discriminatie te verhuren, dat hebben we de gemeente verteld. Maar aan de andere kant komt ons juridisch advies er op dit moment niet doorheen en we worden niet geacht aan het Eritrese festival te verhuren. We worden geacht namens de stad op te treden tegen ons onbetwiste juridische advies en tegelijkertijd, in het geval van een juridische nederlaag, er als enige verantwoordelijk voor te zijn en de gevolgen te dragen.

Hoe moeten we nu verder?

We willen geen geweld in de stad. Toch zijn we gebonden aan bestaande wetten en moeten we ons daaraan houden. Burgemeester Becher heeft het in een notendop gezegd: het probleem kan niet in Gießen worden opgelost. Als we desondanks geen huurovereenkomst sluiten met het festival, moet dit ook juridisch worden geborgd. Dat zien we op dit moment niet. Daarom zal het waarschijnlijk tot een rechterlijke uitspraak moeten komen.

Roland Zwerenz is directeur van Messe Giessen GmbH

Dit is een vertaling van een artikel gepubliceerd op jungewelt.de op 23.08.2023, geschreven door Henning von Stoltzenberg

https://www.jungewelt.de/artikel/457493.eritrea-festival-festival-nicht-f%C3%BCr-die-gewalt-verantwortlich.html

Het bericht “Organisatie Festival niet verantwoordelijk voor het geweld”. verscheen eerst op .

ANN GARRISON·AUGUST 19, 2023

Deze zomer werden Eritrese festivals in de VS en Europa aangevallen door gewelddadige bendes die banden hadden met het door de VS gesteunde Tigray People’s Liberation Front. Westerse media doen nu alsof dit geweld een legitiem protest is tegen de regering van Eritrea.

Al 40 jaar lang worden er over de hele wereld Eritrese festivals gehouden om de banden van de diasporagemeenschap met hun thuisland en met elkaar te onderhouden. Maar dit jaar zorgde een gewelddadige, goed gecoördineerde internationale sabotage-campagne ervoor dat festivalgangers zwaar gewond raakten en eigendommen beschadigd werden.

Grote westerse media berichtten over de pogrom-achtige aanvallen als “botsingen”, “rellen”, “gevechten” en “geweld” op een manier die impliceerde dat deze waren uitgebroken tussen twee partijen, waardoor de realiteit werd verhuld – dat hooligans vreedzame festivalgangers hadden aangevallen. Ze impliceerden ook dat het geweld gerechtvaardigd was omdat Eritrea geleid wordt door een “repressieve” regering aan de verkeerde kant van de nieuwe Koude Oorlog. 

In de namiddag van zaterdag 5 augustus verliet ik het Marriott Hotel in Seattle/Tacoma om een brandweerwagen, een half dozijn agenten, een ambulance en politiewagens rond het hotel te zien cirkelen. Als journalist die verslag heeft gedaan vanuit Eritrea, was ik daar te gast op het jaarlijkse Eritrees Amerikaans Festival.

Omstanders vertelden me dat hooligans in blauwe shirts de aanwezige Eritrese Amerikanen die het festival bijwoonden, hadden aangevallen. Twee vrouwen lagen in de ambulance en zouden spoedig naar het ziekenhuis worden vervoerd. Een van de slachtoffers was bejaard. De verzorger in de ambulance vertelde me dat ik niet naar binnen kon gaan om met ze te praten vanwege de privacy.

Een omstander vertelde me dat een van de aanvallers een jong kind had geschopt.

Om 6 uur ’s ochtends op de dag van de aanvallen was de menigte de buitenruimte van het festival binnengedrongen om luifels neer te halen en spullen te slingeren terwijl ze met Amerikaanse vlaggen zwaaiden.

De ruimte met tentoonstellingen bevatte ook een speeltuin met trampolines en andere afleidingen voor jonge kinderen die met hun Eritrees-Amerikaanse ouders aanwezig waren.

Later sprak ik met Yemane Ghdey, een automonteur uit Chicago, die zei dat hij en zijn vriend Ghebar Gebreyesus, die in Seattle woont, ook waren aangevallen. Ghebar was in zijn hoofd geslagen en bloedde uit zijn schedel toen hij naar het ziekenhuis werd gebracht, waar hij een CT-scan kreeg en onder observatie werd gehouden terwijl Yemane bij hem bleef. Ghebar diende een klacht in bij de politie van Tacoma.

Yemane vertelde me dat een misdadiger hem in zijn kruis had geschopt, maar dat hij zich terugtrok toen hij dreigde hete koffie in zijn gezicht te gooien. Hij zei dat hij ervoor koos om geen klacht in te dienen omdat hij terug moest naar Chicago.

Hij zei dat ze de vrouwen die waren aangevallen in het ziekenhuis hadden gezien.

Ik diende een verzoek in bij het Tacoma Police Department voor openbare documenten over zowel de aanvallen als het vandalisme en kreeg te horen dat er op 15 augustus vijf incidenten werden onderzocht, maar dat de details nog niet openbaar waren omdat de onderzoeken nog liepen.

Het politiseren van een cultureel festival

Dit festival was geen fundamenteel politiek evenement. Festivalgangers zwaaiden niet met gigantische Amerikaanse vlaggen in alle richtingen zoals de hooligans buiten, maar ze stonden wel voor zowel het Eritrese als het Amerikaanse volkslied, en zowel Eritrese als Amerikaanse vlaggen hingen binnen in de festivalhal.

Het openluchtfestival op zondag, nadat de luifels weer in elkaar waren gezet, Seattle/Tacoma, 6 augustus.

De gewelddadige meute, die zichzelf Brigade N’Hamedu noemt, stond erop dat Eritrea niet zou moeten bestaan. Ze probeerden hun campagne onder de aandacht van de Amerikanen te brengen door gebruik te maken van de heersende anti-Russische hysterie en de nadruk te leggen op de betrekkingen tussen Eritrea’s president Isaias Afwerki en de Russische president Vladimir Poetin. 

Na hun aanval in de vroege ochtend op de buitenruimte van het festival, verzamelden de hooligans zich aan één kant van het hotel om met Amerikaanse vlaggen te zwaaien en krankzinnige literatuur uit te delen met een afbeelding van Afwerki en Poetin, met de tekst “Isaias is de bondgenoot van Poetin”.

Ik ben met leden van de menigte gaan praten. Ze beweerden dat Eritrea repressief was en hielden vol dat de festivalgangers binnenlandse terroristen waren die massale schietpartijen zouden kunnen plegen. In hun brochure stonden afbeeldingen van demonische figuren met geweren, maar ik zag geen geweren op het festival – behalve die van de politie, waarvan er veel kwamen opdagen als reactie op het geweld van de “demonstranten”.

In een klassieke propagandatruc waarbij ze slachtoffers en daders omkeerden, beweerden ze zonder bewijs dat de mensen die ze net hadden aangevallen eerst van plan waren om hen aan te vallen.

Om nog meer toe te geven aan de anti-Rusland heisa, beweerden ze – terecht – dat Eritrea één van de slechts vijf landen was die tegen de resolutie van de Algemene Vergadering van de VN van 2 maart 2022 stemde, waarin Rusland werd veroordeeld en werd opgeroepen zich onvoorwaardelijk terug te trekken uit Oekraïne. 

Eritrea was in feite het enige Afrikaanse land dat tegen die resolutie stemde. De stap weerspiegelde de geschiedenis van het land als een bastion van politieke onafhankelijkheid onder meedogenloze imperialistische druk.

Het door de VS gesteunde TPLF leidt het groepsgeweld

Dus wie waren de hooligans die het Eritrese festival aanvielen? Ze vertelden me gretig dat ze slechts expats waren die protesteerden tegen de onderdrukking in Eritrea. Maar ze waren duidelijk een project van het Tigray Peoples Liberation Front (TPLF). Tigray grenst aan Eritrea en aan beide kanten van de grens wordt Tigrinya gesproken. 

In een onsamenhangend interview pleitte een van de aanvallers van het festival in Toronto voor de TPLF-zaak. Een scan van de Twitter-pagina’s van Brigade N’Hamedu-leden leidt naar belangenbehartiging voor de TPLF.

De Eritrees-Amerikaanse journalist en activist Elias Amare, presentator van Horn of Africa TV, zei: “Deze ‘protesterende’ blauwhemden erkennen de onafhankelijkheid van Eritrea en zijn internationaal erkende vlag niet. In plaats daarvan pleiten ze voor de irredentistische agenda van ‘Groot Tigray’ van de afscheidingsbeweging, de etnofascistische TPLF, die grote delen van Eritrea en de Rode Zeekust als zijn eigen gebied opeist.”

De TPLF is de regerende partij in een etnische minderheidsregio binnen Ethiopië – die grenst aan Eritrea – en al lange tijd een cliënt van de VS. Ze regeerden Ethiopië van 1991 tot 2018, in die tijd behartigden ze de belangen van de VS in de Hoorn van Afrika en noemde de VS Ethiopië “een ankerstaat”. 

Toen de TPLF in Ethiopië aan de macht was, viel het niet alleen Somalië binnen en destabiliseerde het dit land, maar vocht het ook een grensoorlog met Eritrea uit tussen 1998 en 2000, die nooit volledig eindigde tot 2018, toen de Ethiopische premier Abiy Ahmed aan de macht kwam, over vrede onderhandelde en daarvoor de Nobelprijs voor de Vrede won. 

In november 2020 begon de TPLF, met steun van de VS, een burgeroorlog in Ethiopië en vuurde op Eritrea, dat aan de kant van Ethiopië de oorlog inging en effectief vocht tot de coalitie Ethiopië/Eritrea in november 2022 won. De TPLF blijft verbitterd over het vijftien jaar durende conflict met Eritrea en over het verliezen van de burgeroorlog van Ethiopische en Eritrese troepen. 

De steun van de VS voor hun cliënt gaat tot op de dag van vandaag door. De TPLF is er niet in geslaagd om de macht terug te winnen in Addis Abeba, maar heeft als regionale politieke regering overleefd dankzij de druk van de VS en het IMF.

Eritrea, het Cuba van Afrika

Eritrea is een klein land van vijf miljoen mensen, met minder dan de helft van de bevolking van Cuba, maar net zo veroordeeld en gesanctioneerd als Cuba. De VS heeft zijn zwaarste sancties opgelegd aan Eritrea, door het uit te sluiten van het SWIFT-systeem voor het onmiddellijk uitvoeren van financiële transacties. In de ogen van het collectieve Westen bevindt Eritrea zich in hetzelfde gezelschap als “As van het Kwaad”, zoals Iran, Noord-Korea en de Russische Federatie.

Eritrea is arm, maar iedereen heeft toegang tot gratis onderwijs en basisgezondheidszorg, iedereen eet een basisdieet en niemand slaapt of bedelt op straat. Kindersterfte door gemakkelijk te behandelen ziekten en moedersterfte tijdens de bevalling zijn vrijwel volledig uitgebannen. 

Nog erger vanuit het oogpunt van het Amerikaanse buitenlands beleid is dat Eritrea een van de slechts twee Afrikaanse landen is die weigeren samen te werken met AFRICOM, het Amerikaanse Afrika-commando, en vrij is van westerse ngo’s. Eritrea heeft zich ook onttrokken aan de internationale gemeenschap. Eritrea heeft zich ook onttrokken aan de schulden-valstrik van het IMF en de Wereldbank, die andere Afrikaanse landen eeuwig in slavernij hebben gehouden. De president van het land, Isaias Afwerki, heeft de beroemde uitspraak gedaan: “Hulp is als een drug. Blijf het nemen en je raakt verslaafd.”  

Afwerki reisde in augustus naar Sint-Petersburg in Rusland voor de Rusland-Afrika-top. Daar bekritiseerde hij het streven van de VS naar mondiale hegemonie en stelde hij dat de VS al 30 jaar in oorlog is met Rusland.

Moet het dan een verrassing zijn dat de belangengroepen en organisaties die mensenrechten als wapens gebruiken, hun wapens op Eritrea hebben gericht? Of dat de westerse pers het geweld op deze festivals steunt en zelfs suggereert dat het gerechtvaardigd is?

Internationaal georganiseerde aanvallen

Ongeacht hoeveel van de festival-aanvallers uit Eritrea kwamen en hoeveel van de TPLF, waren ze internationaal goed georganiseerd en konden ze rekenen op duidelijke financiële steun voor transport en logistiek. In Europa, Canada en de VS droegen de meesten lichtblauwe t-shirts met groene insignes zoals de Eritrese vlag van voor de onafhankelijkheid. Hun brochure in Tacoma benadrukte de coördinatie met een linkstructuur voor het bellen en e-mailen naar de burgemeester en de directeur van het conventiecentrum van Tacoma om te eisen dat het evenement geannuleerd zou worden.

In zowel Toronto als Seattle/Tacoma parkeerden vrachtwagens met enorme videoschermen buiten de Eritrese festivals en bestookten de aanwezigen met propaganda van de TPLF. Zulke voertuigen met videoscherm kosten meestal $5000 per dag.

Change.org petities eisten dat de festivals in Toronto, Seattle/Tacoma en Edmonton geannuleerd zouden worden.

De aanvallers brachten in juli en augustus geweld naar Eritrese festivals in het hele Westen:

In Giessen, Duitsland (84.000 inwoners), probeerde op 9 juli een anti-Eritrese meute een Eritrees festival te bestormen, waarbij 26 Duitse politieagenten die hen tegenhielden gewond raakten. Honderden agenten werden opgeroepen om het verkeer tegen te houden en 100 mensen te arresteren. De politie gaf een verklaring uit waarin stond dat de aanvallers flessen en stenen naar de politie gooiden, voertuigen beschadigden en hekken rond het festival neerhaalden. De BBC meldde dat ze ook stenen gooiden naar bussen met deelnemers aan het festival. 

In Londen annuleerden de autoriteiten het Eritrees Festival in Lambeth Borough vanwege het geweld in Giessen.

In Stockholm, op 3 augustus, kregen de aanvallers zelfs een vergunning om te protesteren tegen het festival, maar deze werd ingetrokken nadat 1000 van hen het evenement bestormden en festivalgangers aanvielen met stokken, stenen en tentpinnen en zelfs luifels en voertuigen in brand staken. Meer dan 50 mensen raakten gewond en de politie zei dat ze ongeveer 100 mensen hadden aangehouden. De autoriteiten van Stockholm kondigden later aan dat ze een onderzoek hadden ingesteld naar gewelddadige rellen, brandstichting en het hinderen van politie en reddingsdiensten.

In Toronto, op 5 augustus, bestormden anti-Eritrese hooligans het Eritrese festival. Ze veroorzaakten zoveel geweld dat de autoriteiten van Toronto de parkvergunning van het festival halverwege introkken, maar het binnenprogramma ging wel door. Negen mensen raakten gewond en één persoon werd neergestoken. Sommige festivalgangers vochten naar verluidt terug.

In Edmonton voerden de anti-Eritrese groepen vóór het festival van 19 en 20 augustus campagne om de vergunning in te trekken, maar dat gebeurde niet.

De aanvallen op de festivals waren allemaal aanvallen op de meest fundamentele rechten op de vrijheid van meningsuiting en vreedzame vergadering die gegarandeerd worden in de grondwet van elk land waar ze plaatsvonden.  

Hun doel was tweeledig. Het eerste was om voor zoveel problemen te zorgen dat de festivals geannuleerd of halverwege stopgezet werden, zoals dat van Toronto, en om elke stad, hotel of congrescentrum ervan te weerhouden om in te stemmen met het organiseren van de festivals van volgend jaar. 

De tweede was om slechte pers te genereren voor Eritrea, wat duidelijk lukte. De meeste gevestigde media verdraaiden het verhaal om Eritrea de schuld te geven van het geweld en bestempelden het als een repressieve dictatuur, alsof dat – zelfs als het waar was – het geweld tegen festivalgangers rechtvaardigde.  

In een uitzending van Toronto City News waren videobeelden te zien van de Eritrese president Isaias Afwerki in gesprek met Vladimir Poetin aan een conferentietafel tijdens de Rusland-Afrika top in Sint-Petersburg. 

De Associated Press publiceerde het verhaal “Eritrea’s repressieve regering bekritiseert bannelingen die overzeese festivals aanvallen als ‘asiel uitschot'”. De Toronto Sun publiceerde dit verhaal met een foto van president Isaias die Vladimir Poetin de hand schudt:

The Guardian sloot zich aan bij de reeks slachtoffer-beschuldigingen met een bericht op 7 augustus en 12 augustus [red.], waarin de aanval van de meute werd afgespiegeld als een noodzakelijke protestactie die “mensenrechtenschendingen onder de aandacht bracht”.

Wat deze gewelddadige “activisten” de mainstream media vertelden had niet verder van de waarheid kunnen zijn. 

Het festival in Seattle/Tacoma werd georganiseerd door de National Council of Eritrean Americans. Hoewel de meeste aanwezigen de Eritrese regering steunden, was het geen politiek evenement. De aanwezigen kwamen om te zingen en te dansen, te netwerken, voetbal en basketbal te spelen en te genieten van Eritrees eten. Er waren workshops en panels over hoe te overleven en te gedijen als immigrant, en één voor Eritreeërs die hier gestudeerd en gewerkt hadden en daarna besloten terug te keren naar Eritrea.

Eritrese en Amerikaanse vlaggen maakten opnieuw duidelijk dat de aanwezigen hardwerkende, gezagsgetrouwe immigranten waren die de kansen die ze in de VS vonden, op prijs stelden.

Eritreeërs houden deze festivals al meer dan vier decennia zonder gewelddadige incidenten.

In Tacoma werd niet alleen geld ingezameld voor kankerbehandelingen in Eritrea, maar ook voor juridische kosten naar aanleiding van de aanvallen en voor de juridische stappen die ongetwijfeld nodig zullen zijn om vergunningen te krijgen voor de festivals van volgend jaar. 

De Duits-Eritrese vereniging (DEG) bracht een persbericht uit met de vraag: “Hoe is het mogelijk dat een losgeslagen meute die tot het uiterste wil gaan en haar intenties op de sociale mediaplatforms niet onder stoelen of banken stak, niet van tevoren door de staat is gestopt?”

Het antwoord is duidelijk: Eritrea heeft zich, net als Cuba, Nicaragua en Venezuela, verzet tegen het door het Westen opgelegde neoliberale model en heeft zichzelf aan de “verkeerde” kant van een nieuwe Koude Oorlog geplaatst.

ANN GARRISON

Ann Garrison is redacteur bij Black Agenda Report en woont in de San Francisco Bay Area. In 2014 ontving ze de Victoire Ingabire Umuhoza Democratie- en Vredesprijs voor het bevorderen van vrede door haar verslaggeving over conflicten in het Afrikaanse Grote Merengebied. Ze is te bereiken op Twitter @AnnGarrison en via ann@anngarrison.com.

Origineel: https://thegrayzone.com/2023/08/19/western-media-tpfl-mob-violence-eritrea/

Het bericht “Westerse media verheerlijken TPLF-meute geweld tegen Eritrese festivals” verscheen eerst op .

t-online: Meneer Russom, politici, politie, maar ook burgers hebben hun tevredenheid geuit over de afgelasting van een nieuw Eritrea-evenement dat voor dit weekend gepland stond. Bent u ook tevreden?

Johannes Russom: We hebben het geplande festival in overleg met de stad geannuleerd omdat we rekening willen houden met de zorgen van de burgers en het hele publiek en willen bijdragen aan de-escalatie. De sfeer is erg verhit.

Het voelt voor ons nog steeds niet goed. Het is bijna alsof wij de daders zijn. Dit is een schoolvoorbeeld van de omkering dader-slachtoffer. Wij waren de slachtoffers van dit onvoorstelbare geweld midden in Stuttgart. Er zijn rellen bij G7-toppen, bij gevoelige voetbalwedstrijden. Maar niemand zou het in zijn hoofd halen om te zeggen dat we zulke dingen niet meer organiseren. Wij, aan de andere kant, zijn een kleine vereniging die geen grote lobby heeft – en dat is wat we doen.

Op social media schrijven veel inwoners van Stuttgart dat ze “zulke evenementen” niet in hun stad willen. Wat voor evenement was het op 16 september?

Helaas is hier veel verkeerde informatie over. Als overkoepelende organisatie van de Eritrese verenigingen in Stuttgart, hadden we mensen uitgenodigd voor een seminar op die dag. Ironisch genoeg was een van de centrale onderwerpen hoe om te gaan met het geweld tegen onze verenigingen na de rellen in Gießen, Stockholm, de VS en Tel Aviv. Theorie veranderde toen in bittere praktijk met de geweldscenes direct voor de evenementenhal. Minstens tien bezoekers raakten gewond en velen liepen gevaar. Dat is verschrikkelijk. Maar het kwam niet van ons.

Welk evenement hadden jullie gepland voor het komende weekend in Stuttgart?

1 september 1961 was de dag waarop de Eritrese Onafhankelijkheidsoorlog begon, die ging over de onafhankelijkheid van de voormalige Italiaanse kolonie Eritrea van Ethiopië. Alle Eritreeërs en veel Eritrese verenigingen over de hele wereld gebruiken deze datum om in september vieringen te organiseren. Ons festival op 23 september zou deze dag ook moeten herdenken.

Jullie worden ervan beschuldigd aanhangers te zijn van het regime in Eritrea, daarom zijn er ook regelmatig demonstraties tegen dergelijke festivals. Steunt u het regime in Eritrea, dat wordt beschuldigd van veel mensenrechtenschendingen?

Ik pleit voor een soevereine staat Eritrea waar het volk het lot en de toekomst van het land bepaalt. Ik ben echter van mening dat er geen neutraal standpunt bestaat over dergelijke politieke kwesties. Ik ben ook niet neutraal in deze kwestie en ik heb mijn eigen mening. Ik denk dat veel dingen die de regering in Eritrea doet goed zijn, dat is waar. Maar er zijn ook dingen die ik niet goed vind en waar ik kritiek op heb.

Dus iedereen in onze clubs heeft zijn eigen kijk op dingen. Los daarvan wordt vrijheid van meningsuiting in Duitsland als een zeer hoog goed beschouwd. En het is precies dit dat werd aangevallen met de rellen in Stuttgart. Dat is het centrale punt. En niet de vraag hoe ik persoonlijk denk over de regering in Eritrea.

Hebben jullie het nieuwe evenement ook geannuleerd omdat jullie bang waren dat de politie de deelnemers niet voldoende zou kunnen beschermen?

De politie kreeg tijdig voor afgelopen zaterdag concrete aanwijzingen van dreigend ernstig geweld door de zogenaamde Brigade N’Hamedu. Uiteraard leidde dit niet tot een afdoende reactie van de politie – wat niet alleen voor ons een levensbedreigende situatie veroorzaakte, maar ook voor de 20 politieagenten die aanvankelijk te horen kregen dat ze er alleen voor stonden.

Ik wil de politieagenten uit de grond van mijn hart bedanken voor hun inzet en ik wens degenen die gewond raakten het beste en spoedigste herstel. Maar ik heb kritiek op degenen die hebben besloten dat er niet meer agenten werden ingezet om voor veiligheid te zorgen. Er is op vele niveaus gefaald.

Hoe zijn de Eritrese-clubs tot nu toe in de stad ontvangen en is de stemming na de rellen veranderd?

De clubs leveren een belangrijke bijdrage aan zowel integratie als inclusie en hebben tot nu toe een positief imago. Onze Eritrese verenigingen in Stuttgart en omgeving nemen al lange tijd deel aan verschillende stadsfestivals, waaronder het jaarlijkse Forum der Kulturen in het stadhuis van Stuttgart. Dit was altijd een geweldig festival en mensen kwamen naar ons toe, vierden feest met ons en genoten van ons typische lokale eten. De stemming is nu totaal omgeslagen, zelfs goede vrienden bellen me op en vragen me hoe zoiets heeft kunnen gebeuren. Zoals ik in het begin al zei, worden we nu gezien als daders, niet als slachtoffers.

Hoe lang bestaat jullie overkoepelende organisatie al?

In de jaren 1980 kwamen veel vluchtelingen uit Eritrea naar Duitsland. Ze wortelen zich hier en stichten gezinnen. In die tijd werden ook de eerste Eritrese verenigingen opgericht. We hebben een goed netwerk in heel Duitsland. Ik ben ook in deze tijd naar Duitsland gekomen en identificeer me met dit land.

Organiseert u in de toekomst weer evenementen in Stuttgart?

Er zijn acht Eritrese verenigingen in Stuttgart, die niet allemaal lid zijn van onze overkoepelende organisatie. In al deze verenigingen vinden elke maand veel kleinere evenementen plaats. Dat zal zo blijven. Echter Er zullen dit jaar waarschijnlijk geen grotere evenementen plaatsvinden. Maar dat heeft niets te maken met de incidenten.

Wat is je persoonlijke conclusie van de incidenten?

Participatie, integratie, inclusie – die dingen worden hier niet echt beleefd, politici bewijzen er alleen lippendienst aan. Dat is me nu duidelijk geworden. Helaas. Ik ben het meest bezorgd over de reputatie, de zorgen en de lobby van vluchtelingen en migranten als geheel. Deze worden verraden door het vreselijke geweld.

Het doel van de geweldplegers is de media-aandacht voor hen, als een “Eritrese oppositie”, die ze nooit in omvang zouden krijgen als ze niet gewelddadig waren. Geweld is nooit een legitiem middel om politieke doelen te bereiken. En ik heb een verzoek om heel goed te kijken van wie het komt.

Dit is een vertaling van een artikel geschreven door Roland Beck, gepubliceerd op 22.09.2023 op t-online.de

https://www.t-online.de/region/stuttgart/id_100248000/krawalle-in-stuttgart-sprecher-der-eritrea-vereine-zu-neuen-festen.html

Het bericht Interview met Woordvoerder Eritrese Verenigingen in Stuttgart verscheen eerst op .

Zowel de media als de politie Den Haag noemen het incident een ‘vechtpartij’. In deze video is echter duidelijk te zien dat het om een doelgerichte en vooraf geplande aanval gaat, uitgevoerd door de Brigade N’Hamedu (‘klaar om te sterven’). De vraag rijst waarom de politie en de politiek dit ongestraft laten gebeuren.

Op sociale media circuleren talloze video’s van de groep die vaak wordt afgeschilderd als “demonstranten”. Wij hebben hiervan een compilatie gemaakt. De leiders van de “demonstranten” (Brigade N’hamedu) vertellen zelf hoe de gebeurtenissen zich hebben voltrokken.

In een eerder eerdere interview met Erispora.nl heeft professor Mirjam van Reisen het volgende gezegd over haar relatie met de leiders John Black en Beyene Gherezgiher:

Van Reisen: ‘Ik ben een expert op Eritrea en daarom volg ik de situatie in de Eritrese diaspora. Als onafhankelijke onderzoeker doe ik geen uitlatingen over mijn bronnen om deze te kunnen beschermen.’

In de compilatie vertelt John Black ook over zijn relatie met Mirjam van Reisen. Hij zegt het volgende:

John Black: ‘ Zij werkt wel met onze leden, ze helpt ze op Twitter. Dit is ook niet de eerste keer dat zij helpt, zij helpt ons al jaren omdat zij rechtvaardig is en niet in de dictator gelooft.’

De beelden kunnen als schokkend worden ervaren.

Het bericht Bezoekers Eritrese Bevrijdingsdag Aangevallen in Rijswijk – Video verscheen eerst op .

Oproep van Eritrese Gemeenschap: “Praat met ons, niet over ons!”

Reactie Mirjam Van Reisen

Erispora.nl:  ‘U bent meerdere keren uitgenodigd op de radio om uitleg te geven over het geweld dat  heeft plaatsgevonden in verschillende landen. De vraag is ontstaan waarom  u het geweld niet heeft afgekeurd en/of medeleven heeft uitgesproken richting de slachtoffers van het geweld, waaronder sommigen die met ernstig letsel naar ziekenhuis waren gebracht?’

Van Reisen: ‘Ik heb op de radio uitgelegd wat de achtergrond is van het geweld dat gepleegd is naar aanleiding van de festivals. Ik heb steeds openbaar gezegd dat geweldplegers moeten worden opgespoord en vervolgd, inclusief de geweldplegers die opereren onder de (varianten van de) Eriblood militia die optreden in relatie tot de festivals.’

Erispora.nl:  ‘In het artikel wordt er een verband gemaakt tussen u en twee personen uit Nederland die deze demonstraties organiseren – Yohanes Abraha (ook wel bekend als John Black) en Beyene Gerezgiher. Kent u deze personen en bent u bekend met hun organisaties: Bright Future Movement en Brigade N’hamedu? Hoe zou u uw  relatie met deze twee personen en/of organisaties beschrijven?’

Van Reisen: Ik ben een expert op Eritrea en daarom volg ik de situatie in de Eritrese diaspora. Als onafhankelijke onderzoeker doe ik geen uitlatingen over mijn bronnen om deze te kunnen beschermen.

Erispora.nl: ‘U heeft in een van uw media-optredens gesproken over de aanwezigheid van “Kalasjnikovs en messen” tijdens de Eritrese feesten in Nederland en Zweden. Kunt u deze informatie verifiëren?’

Van Reisen: Ja. Er bestaat daarnaast ook beeldmateriaal van onder andere Zwitserland en Israel.

Erispora.nl: Heeft u bewijzen die te verifiëren zijn en kunt u deze aanleveren? Dan zullen we dit meenemen in het stuk.

Van Reisen: Deze bewijzen zijn te vinden in diverse rapporten, en natuurlijk ook beschikbaar in media en sociale media.

Redactie Erispora.nl

We hebben geen verifieerbaar bewijs ontvangen voor de aanwezigheid van Kalasjnikovs en messen op de Eritrese Festivals. De organisatoren bestempelen deze beweringen als ‘fake news’. Mevrouw van Reisen kreeg tweemaal de kans om bewijs te leveren voor haar claims, maar dat gebeurde niet. Daarentegen ontvingen we bewijs van aanvallen met messen en staven op festivalbezoekers in Stockholm en Rijswijk, door de groep die zich Brigade N’hamedu noemt. In Stockholm is een persoon tot drie jaar celstraf veroordeeld voor grof geweld, wat gedocumenteerd is. We hebben bewijzen en bronnen gevraagd voor alle beweringen van de organisatie, en deze zijn verstrekt.

Reactie Organisatie Eritrese Festival

Van Reisen vertelde op 29 mei op de radio – en tijdens haar liveverslag op Twitter de dag ervoor – dat er door de “vluchtelingen” geen geweld is gebruikt, maar dat er werd geprovoceerd door festivalgangers en dat het geweld daardoor “van binnenuit” werd uitgelokt. Wij hebben politierapporten, aangiftes van slachtoffers en andere bewijsstukken die kunnen aantonen dat dit pure leugens zijn.

Wij hebben beelden van de leider van de “demonstratie”, John Black, hoe hij zelf op social media toegeeft hoe zij geweld hebben gebruikt en zullen blijven gebruiken om dit feest en alle volgende feesten te laten stoppen. Dit hebben we uiteindelijk ook gezien in Canada, de Verenigde Staten, Zwitserland, Noorwegen en Israël. Tevens hebben zowel de gemeente als de politie erkend dat er één groep was die geweld heeft gebruikt, de zogenaamde “human rights defenders” – zoals mevrouw van Reisen hen constant noemt.

Wij zijn daarom verbijsterd hoe van Reisen kan blijven volhouden dat dit vredige demonstranten zijn en dat de daders de festivalgangers waren. Zowel de leider van Briged N’hamedu als Gemeente Rijswijk als de Politie zijn glashelder over wie de geweldplegers zijn. Er is een term voor wat Mirjam van Reisen doet, namelijk Victim Blaming. 

Dat Mirjam van Reisen zich niet distantieert van Briged N’hamedu en de Bright Future Movement spreekt voor ons boekdelen. De leiders van deze organisaties zeggen publiekelijk op social media hoe zij geweld en elk middel zullen gebruiken om hun doelen te behalen. De kers op de taart is dat zij zelf toegeven met mevrouw Van Reisen samen te werken. Ook hier hebben wij beelden van.

Wij vragen ons dan ook af hoe ‘onafhankelijk’ Mirjam van Reisen daadwerkelijk is. We hopen dat andere academici en journalisten zich geroepen voelen om dit verder uit te zoeken. Dit gaat namelijk om de veiligheid van Eritrese-Nederlanders en de Nederlandse samenleving als geheel. 

Het bericht Eritrese Festivals doelwit van aanvallen. Waarom en door wie? verscheen eerst op .