Tragische realiteit
De Burgemeester van Rijswijk, Huri Sahin, heeft het Eritrees Bevrijdingsfeest op 25 verboden vanwege een “levensgroot” veiligheidsrisico door mogelijke rellen. Wat ze helaas (bewust?) achterwege laat, is wie deze mogelijke rellen organiseren. De gebeurtenissen van 17 februari, waarbij Den Haag letterlijk werd afgebrand, staan nog vers in ons geheugen. Het is daarom geen nieuws meer dat Brigade Nhamedu en haar oprichters, Beyene Gherezgiher en Yohannes Abraha, middels dreiging en geweld vreedzame evenementen willen en zullen verstoren. Waarom laat de burgemeester deze cruciale context achterwege? Dit betreft immers een groep die bekend is bij de veiligheidsdiensten en autoriteiten, ook in Rijswijk.

Het is een tragische realiteit voor Eritrese Nederlanders, en de samenleving als geheel, dat degenen die geweld plegen wegkomen met en beloond worden voor hun daden, terwijl degenen die het slachtoffer zijn van dit geweld dubbel gestraft worden. Dit schrijnende fenomeen wordt maar al te duidelijk geïllustreerd door de recente uitspraken van de burgemeester van Rijswijk.

Collectieve straf
Volgens Sahin ontbreekt het de Eritrese gemeenschap, die dit jaar met gepaste voorzorgsmaatregelen vreedzaam haar 33e Bevrijdingsdag wil vieren, ‘aan besef van de werkelijkheid en de ernst waarmee we te maken hebben’. Het feest zou namelijk grote gevolgen hebben voor de openbare orde en veiligheid, Evenementen met ‘zo’n hoog risicoprofiel’ horen volgens haar ‘niet thuis in een drukke omgeving als Rijswijk’.

Het gebrek aan transparantie en verantwoording van de burgemeester is op z’n zachtst gezegd verontrustend. Waarom noemt zij Brigade Nhamedu niet bij naam en pleit zij niet openlijk voor de vervolging van de daders van deze gewelddadige acties? Waarom wordt de Eritrese gemeenschap collectief gestigmatiseerd in plaats van individuen verantwoordelijk te houden voor hun daden?

Kortzichtige berichtgeving
Het is teleurstellend en tekenend dat een jaar na de geweldplegingen in Rijswijk er nog steeds gesproken wordt over ‘een vechtpartij’ dat heeft plaatsgevonden tussen zogenaamde tegenstanders van het Eritrese regime en regeringsgezinde Eritreeërs.

Het is opvallend (en eerlijkg gezegd) ongeloofwaardig dat de media en politici de kern van de situatie niet begrijpen, en in plaats daarvan het geweld afleggen als ‘interne onrust’ binnen de Eritrese gemeenschap. Door te spreken over ‘clashes’ en ‘gevechten tussen twee groepen’ wordt de werkelijke aard van de situatie vertroebeld. De kortzichtige berichtgeving en analyses over ‘de gemeenschap’ middels een overgesimplificeerde tweedeling van ‘voor- en tegenstanders,’ maakt elke poging om een genuanceerd en representatief beeld te schetsen zo goed als onmogelijk.

Lobby
De middelen en invloed van de zogenaamde ’tegenstanders’ lijken onuitputtelijk. Na een spoor van vernieling in Den Haag te hebben toegebracht, vond de leider van de Brigade Nhamedu – Beyene Gerezgiher – de tijd en ruimte om een tour door Noord-Amerika te maken om de boodschap van Brigade Nhamedu verder te verspreiden en zijn politieke (en financiële?) banden te versterken.

Waar hij zeven jaar geleden nog met een ‘arbeidsbeperking’ deelnam aan een leer-werk-project van WSD Boxtel, heeft hij zich in tussentijd weten te ontpoppen tot de grote leider van een goed georganiseerde, internationaal opererende politieke en gewelddadige groep. Tevens meer dan voldoende (financiële) middelen om internationale campagnes op te zetten, inclusief kleding, merchandise, materialen en transportkosten voor hem en zijn leden om door Europa en Noord-Amerika te reizen. Het doet men afvragen of de andere deelnemers van het project van WSD net als Beyene Gerezgiher passend werk hebben kunnen vinden.

Extra beveiligingsmaatregelen
De georganiseerde aanvallen van vorig jaar in Rijswijk en dit jaar in Den Haag vormen de pretext om het Bevrijdingsfeest te annuleren. Het is opmerkelijk hoe verschillende gemeenten reageren op dreigingen van verstoringen tijdens evenementen. Terwijl de burgemeester van Rijswijk ervoor kiest om het Eritrees Bevrijdingsfeest zonder enige overweging te verbieden, vanwege een vermeend veiligheidsrisico, kiest de gemeente Amsterdam ervoor om juist extra beveiligingsmaatregelen te nemen tijdens de Dodenherdenking op de Dam. Waarom wordt het ene evenement verboden vanwege dreigingen van geweld, terwijl het andere evenement wordt beschermd met extra beveiliging?

Vrijheid van vergadering
In een rechtsstaat zou het principe van vrijheid van vergadering en expressie moeten gelden voor alle burgers, ongeacht de aard van het evenement. Als er een reële dreiging van verstoringen is, zou de juiste reactie moeten zijn om extra beveiligingsmaatregelen te nemen om de veiligheid van alle aanwezigen te waarborgen, zoals de gemeente Amsterdam doet. Het annuleren van een evenement zou slechts een laatste redmiddel moeten zijn, genomen na zorgvuldige afweging van alle mogelijke opties.

Door extra beveiligingsmaatregelen te nemen tijdens de Dodenherdenking op de Dam, erkent de gemeente Amsterdam het belang van het beschermen van de openbare orde en het recht van burgers om te herdenken zonder angst voor geweld of verstoringen. Deze benadering staat in schril contrast met het verbieden van het Eritrees Bevrijdingsfeest in Rijswijk, waarbij de hele gemeenschap wordt gestraft voor de acties van een kleine groep, die ondertussen bekend is bij de veiligheidsdiensten.

Dubbele Standaarden
Het wordt tijd dat de hypocrisie en dubbele standaarden erkend en aangepakt worden. Welk signaal geeft Huri Sahin hiermee af wanneer een gewelddadige groep middels dreiging en geweld vrij spel krijgt om angst en chaos te zaaien, terwijl degenen die vreedzaam een cultureel evenement willen vieren, worden tegengewerkt en gestraft?

Het bericht Besluit Burgemeester Huri Sahin: Geen Eritrees Bevrijdingsfeest in Rijswijk verscheen eerst op .

In the last two years, Birged Nhamedu, a group masquerading as peaceful human rights defenders, has wreaked havoc across Europe and North America. Under the guise of opposition to the Eritrean government, they have orchestrated violent disruptions at cultural events, leaving a trail of physical and emotional trauma. Yet, despite their claims of noble intentions, their actions betray a darker agenda rooted in terrorism and political manipulation.

Their coordinated attacks, which span continents, have left hundreds injured and countless more shaken by the senseless violence. These assaults, meticulously planned on a global scale, have received unwarranted support from so-called champions of democracy, who lend legitimacy to Birged Nhamedu’s reprehensible behavior. Only in Edmonton, Canada, have authorities stood firm against these acts of terror, rightfully absolving the Eritrean community of any blame for the chaos instigated by Birged Nhamedu.

The Facade of Peaceful Activism

Media outlets, complicit in perpetuating false narratives, have attempted to rationalize Birged Nhamedu’s violence by citing supposed repression in Eritrea. Prominent figures like Mirjam van Reisen and Martin Plaut, claiming expertise on Eritrea, have propagated baseless accusations, providing a flimsy pretext for Birged Nhamedu’s assault on the Eritrean Festival. Their aim? To stifle cultural expression and disrupt these cherished community gatherings, all while Birged Nhamedu’s leaders, Yohanes Abraha and Beyene Gerezgiher, reside comfortably in the Netherlands. They openly threatened to attack anyone who visits these festivities. Despite mounting evidence of their true terroristic objectives, the mainstream media has failed to investigate the group’s dubious identity, which serves as a smokescreen for their insidious agenda.

Exploiting the ‘Refugee Crisis’?

Professor Mirjam van Reisen has spent over two decades actively undermining the Eritrean government and promoting regime change, seemingly indifferent to the genuine wellbeing of Eritrean citizens, while focusing solely on refugees—the central subject of her academic career. Her persistent efforts, supported by supposedly ‘objective’ publications and the establishment of think tanks, have consistently advocated for policies that isolate Eritrea and fuel the exodus of its citizens – a sentiment echoed by Barack Obama in 2012. By pushing for special treatment of Eritrean refugees and facilitating their resettlement in Western countries, she has inadvertently contributed to the influx of migrants from various African countries, claiming to be Eritrean, including a significant number from the Tigray region in Ethiopia. In doing so, she exploits the plight of genuine asylum seekers to further her own agenda, exhibiting a troubling pattern of white saviorism and disregard for the complexities of the situation—an issue we intend to explore in greater depth in a forthcoming article.

Influence Beyond Academia

Professor Van Reisen’s influence extends beyond academia; she has actively supported Birged Nhamedu through social media advocacy, radio appearances and her think tank, EEPA. Her orchestrated conferences, where ‘opposition groups’ convene, serve as platforms for disseminating anti-Eritrea rhetoric and campaigning for international intervention.

Joining her in this campaign is Professor Kjetil Tronvol, another self-proclaimed ‘Eritrea expert’ from Norway. Tronvol aligns himself with the anti-Eritrea camp, echoing van Reisen’s calls for regime change and perpetuating the narrative of Eritrean repression. His assertion that clashes in the diaspora serve as a “training ground” for opposition forces underscores the reckless agenda of those intent on destabilizing Eritrea. Such warmongering language not only emboldens violent elements but also perpetuates harmful racist stereotypes about Africa’s susceptibility to conflict and chaos.

Deafening Silence

In light of these relentless efforts to vilify the Eritrean government, one would expect an equally vehement response to the presence of President Isaias Afewerki at the Italy-Africa Summit, hosted by Italy’s Prime Minister Giorgia Meloni in Rome. After all, according to van Reisen and her ilk, Afewerki stands accused of perpetrating genocide in Tigray, creating an open-air prison, and engaging in human trafficking of his own people. Not to mention the so-called ‘extortion’ of the 2% diaspora tax of European citizens and the alleged intimidation of the diaspora and their relatives at home. Yet, the deafening silence from Birged Nhamedu and its supporters in the face of his attendance speaks volumes. It seems their commitment to ‘justice’ and ‘human rights’ wanes when confronted with the opportunity to confront the very figure they vilify on the world stage.

While they clamor for the removal of the president of Eritrea, accusing him of heinous crimes, they remain conspicuously silent as he participates in diplomatic discussions aimed at fostering development and curbing migration. Where are the protests now? Where is the righteous indignation that once fueled their violent outbursts?

Selective Outrage

As the dust settles and the truth emerges, it becomes clear that Birged Nhamedu is not the champion of human rights it claims to be. It is a pawn in a larger game, manipulated by self-serving individuals like Mirjam van Reisen, who seek to destabilize Eritrea for their own gain. This ironic omission highlights the selective outrage and hollow rhetoric that underpin the anti-Eritrea agenda. While they clamor for action against Afewerki from afar, their silence in his presence speaks volumes about the true nature of their cause. It appears that their commitment to justice is contingent upon the convenience of their narrative, rather than the principles they claim to uphold.

It becomes apparent that Briged Nhamedu’s activities are emblematic of deeper geo-political agendas. The orchestrated violence and manipulation of media narratives serve not only to destabilize Eritrea but also to advance the interests of external actors seeking to exert control over the region. Mirjam van Reisen, Martin Plaut, Kjetil Tronvol, and their network of journalists, academics and policy makers operate within a framework that prioritizes regime change and geopolitical dominance, using human rights concerns as a pretext for their actions. By exploiting the suffering of Eritrean refugees and perpetuating false narratives of oppression, they obscure the complexities of the situation and perpetuate a cycle of conflict and instability.

The Hypocrisy of Birged Nhamedu

At the heart of this issue lies a fundamental question of sovereignty and self-determination. The people of Eritrea have the right to determine their own future free from external interference and manipulation. The actions of Birged Nhamedu and their supporters undermine this principle, seeking to impose their will through violence and coercion.

In the face of such challenges, it is incumbent upon us to remain vigilant and critical of the narratives presented to us. We must interrogate the motivations behind these actions and demand accountability from those who seek to manipulate public opinion for their own gain.

Ultimately, the struggle for justice and human rights requires a commitment to truth and transparency. By shining a light on the hypocrisy of Birged Nhamedu and its supporters, we take a crucial step towards reclaiming the narrative and advocating for genuine change rooted in principles of justice and equality. The time has come to expose their deceit and hold them accountable for the chaos they have sown.

Het bericht Unveiling the Hypocrisy of Birged Nhamedu: Terrorists in Sheep’s Clothing verscheen eerst op .

De aankondiging verscheen in een ‘situatie-rapport’ van de Europe External Programme With Africa (EEPA) en werd gedeeld via de website van Martin Plaut, een BBC-journalist die zichzelf omschrijft als gespecialiseerd in de Hoorn van Afrika en Zuidelijk Afrika. Een journalist die, opmerkelijk genoeg, ooit voorstelde aan een groep oppositieleden om de Eritrese ambassade in brand te steken om media-aandacht te genereren. Maar dat terzijde. Op de website was weinig tot geen informatie beschikbaar over de context en opzet van het programma, maar wel een aanmeldlink om te registreren voor de bijeenkomst. Dat hebben we dus gedaan..

Stilte na Terreur

De recente terroristische aanvallen rondom de Eritrese festivals afgelopen zomer zitten nog vers in het geheugen van Eritrese gemeenschappen, ook in Nederland. Eerder heeft Erispora.nl uitgebreid verslag gedaan over misleidende mediaberichten. Wat in werkelijkheid geplande gewelddadige aanvallen waren, werden in de media afgeschilderd als ‘vechtpartijen,’ waarbij de slachtoffers als daders werden beschreven en de geweldplegers als ‘mensenrechtenverdedigers.’ Inmiddels hebben verschillende autoriteiten deze onwaarheden weerlegd. Erispora.nl heeft een kort filmpje gemaakt voor het Nederlandse publiek om uit te leggen hoe de aanvallen in Nederland en elders in de wereld gecoördineerd werden door Briged N’Hamedu en de Eritrean Bright Future Movement, twee organisaties die momenteel door de politie worden onderzocht. Ondanks deze inspanningen zijn deze misleidende berichten ongecorrigeerd gebleven.

Erkenning

De slachtoffers wachten nog op erkenning en gerechtigheid. Gemeenschappen hebben behoefte aan verduidelijking over waarom deze gebeurtenissen hebben plaatsgevonden en hoe ze herhaaldelijk in verschillende landen hebben kunnen voorkomen. Er is een noodzaak voor een open dialoog om de onjuiste beeldvorming over Eritrese gemeenschappen recht te zetten. Bovendien vragen vreedzame Eritrese-Nederlandse burgers om de garantie dat zij de komende jaren hun burgerrechten kunnen uitoefenen en veilig kunnen genieten van feestelijke evenementen. Tot op heden is aan geen van deze behoeften nog gehoor gegeven.

Besloten Gezelschap

Het was dan ook verrassend dat deze aankondiging via een WhatsApp-bericht bij ons terechtkwam. Na contact te hebben opgenomen met diverse netwerken en Eritrese verenigingen in Nederland en daarbuiten, bleek niemand op de hoogte te zijn van deze rondetafelbijeenkomst. Opvallend was dat er online vrijwel geen informatie over te vinden was, behalve op de websites van Martin Plaut en de EEPA.

De EEPA in het kort

De organisator van de rondetafel is Europarlementariër Katrin Langensiepen, in samenwerking met de European External Programme with Africa (EEPA)¹, een Belgische non-profitorganisatie opgericht door Prof. Mirjam van Reisen. Mevrouw Van Reisen is inmiddels bekend om haar prominente rol in maatschappelijke en politieke debatten en beleidsvorming met betrekking tot Eritrea en Eritreeërs in de diaspora. De EEPA heeft als doelstelling om:

mensenrechten en rechtvaardigheid in Afrika te bevorderen, met name in de Hoorn van Afrika en Noord-Afrika, door middel van onderzoek en informatieverspreiding, en door invloed uit te oefenen op het beleid van de Europese Unie met betrekking tot Afrika (Vertaald)

Op de website van de EEPA staat tevens te lezen dat de organisatie een expertisecentrum is met “diepgaande kennis, publicaties en netwerken, gespecialiseerd in vraagstukken met betrekking tot vredesopbouw, vluchtelingenbescherming en veerkracht in de Hoorn van Afrika” (vertaald). Deze non-profit publiceert regelmatig artikelen en rapporten, die vaak worden aangehaald door diverse mediaplatforms en overheden als bronnen voor informatie over de politieke situatie in de Hoorn van Afrika en zaken die verband houden met de Eritrese diaspora in Europa, waaronder Nederland.

‘Militair Karakter’

Zo publiceerde de EEPA bijvoorbeeld tweemaal over een geplande demonstratie op 16 oktober in Den Haag. Er werd gesteld dat de demonstratie een ‘militair karakter’ zou gaan hebben om ‘wraak te nemen en gecompenseerd te worden voor onze verstoorde festivals’. Deze ‘militaire actie’, waar volgens de organisatoren uitgebreid contact over was met de gemeente en lokale politie-eenheden en waar, volgens Omroep West, muziek werd gedraaid, werd gedanst en gezongen, trok meer dan duizend Eritreeërs aan. Zowel de organisatoren als de politie meldden dat alles rustig en vreedzaam was verlopen. Toch zijn ook hier de misleidende berichten over vreedzame burgers ongecorrigeerd gebleven

Situatie-Rapporten

De EEPA heeft sinds november 2020 bijna 500 zogenaamde ‘situatie-rapporten’ gepubliceerd. Dit zijn rapporten, opgesteld door dit expertisecentrum, die verslag doen van (geo)politieke, economische en andere ontwikkelingen die gerelateerd zijn aan de Hoorn van Afrika. Na wat onderzoek zijn enkele opvallende aspecten aan het licht gekomen, met name met betrekking tot de manier waarop de EEPA ‘informatie verspreidt’.

Verstrengelde Missies

Voor veel Eritreeërs, ongeacht hun politieke voorkeur, is de langdurige samenwerking tussen Martin Plaut en Mirjam van Reisen geen geheim. Het is duidelijk dat zij – op zijn zachtst gezegd – geen fan zijn van de Eritrese overheid en haar beleid. Integendeel. Gedurende hun carrières hebben ze samengewerkt met verschillende Eritrese (en Ethiopische) oppositiegroepen, Europese overheidsorganen en andere internationale non-profitorganisaties om ‘mensenrechten en vrede in Eritrea en de Hoorn van Afrika te bevorderen.’ Ze re-tweeten elkaars berichten op Twitter..

spreken op dezelfde conferenties..

En publiceren gezamenlijk boeken. Dat Plaut en Van Reisen samenwerken aan ‘informatieverspreiding’ is in principe geen probleem. Het riep echter vragen op toen we op het volgende bericht stuitten:

Met andere woorden, Van Reisen verwijst naar Plaut en Plaut weer naar de organisatie van Van Reisen. In het Engels bestaat hier een term voor, namelijk een citation farm. Dat zijn auteurs die routinematig en in grote mate naar zichzelf verwijzen of naar elkaar verwijzen om de impact van hun publicaties te vergroten.

Het is in ieder geval duidelijk dat Mirjam van Reisen en Martin Plaut een gemeenschappelijke visie, netwerk en methodologie voor informatieverspreiding delen.

Ethische Overwegingen

Beiden deinzen er niet voor terug om publiekelijk hun kritiek te uiten op de Eritrese overheid, de president en zelfs vreedzame Eritrees-Nederlandse burgers die hun burgerrechten willen uitoefenen. Integendeel. Ze benutten elke gelegenheid en maken gebruik van hun titels, platforms, netwerken en indirecte politieke invloed om elke vorm van weerstand tegen de Eritrese regering te ondersteunen en te versterken.

Iedereen heeft het recht om kritiek te uiten op zaken waarover ze het oneens zijn. De vrijheid van meningsuiting en de mogelijkheid om politici en beleid te bekritiseren zijn fundamentele pijlers van onze democratie. Deze rechten benadrukken echter de verantwoordelijkheid van journalisten en academici om onafhankelijke en eerlijke informatie te verstrekken. Echter, wanneer complexe geopolitieke situaties overgesimplificeerd worden of foutief worden uitgelegd, ontstaat het risico dat het brede publiek gevoelig wordt voor misinformatie, afkomstig van ‘betrouwbare’ bronnen.

Oprechte betrokkenheid?

Is er daadwerkelijk sprake van oprechtheid met betrekking tot hun betrokkenheid bij ‘het Eritrese volk’ en mensen uit de Hoorn van Afrika en Noord-Afrika? Of zijn er mogelijk andere belangen in het spel? Het is cruciaal om deze vragen te beantwoorden om de integriteit, transparantie en verantwoording in zowel de journalistiek als de academische wereld te handhaven. Dit geldt in het bijzonder voor Eritreeërs in de diaspora, die de negatieve gevolgen ondervinden van de beeldvorming die wordt gecreëerd door deze prominente figuren.

Disclaimer

De artikelen en rapporten van de EEPA worden dus ook op de website van Martin Plaut gepubliceerd. Wat ons opviel was dat deze rapporten op zijn website aangehaald worden door zowel grote mainstream nieuwsplatforms, zoals de BBC, en door nieuwssites zoals This Day uit Nigeria. Dit illustreert niet alleen de reikwijdte, maar ook de impact van deze informatie.

Wie echter goed leest, ziet onderaan elk rapport op de website de volgende disclaimer:

Alle informatie in dit situatierapport wordt gepresenteerd als een actueel verslag, naar beste kennis en inzicht van de auteurs op het moment van publicatie. EEPA beweert niet dat de informatie correct is, maar verifieert deze naar beste vermogen binnen de omstandigheden. De publicatie is gebaseerd op de interesse om de potentiële impact van gebeurtenissen (of percepties daarvan) op de situatie te begrijpen. Controleer alle informatie tegen updates en andere media. EEPA aanvaardt geen verantwoordelijkheid voor het gebruik van de informatie of de gevolgen daarvan. (vertaald)

Schijn van Betrouwbaarheid

Deze disclaimer roept belangrijke vragen op over de betrouwbaarheid van de gerapporteerde gegevens. Hier is een organisatie met als doel om invloed uit te oefenen op het beleid van de Europese Unie. Het is duidelijk dat de EEPA invloed heeft op de beeldvorming omtrent geopolitieke situaties en besluitvormingsprocessen, aangezien de media en ook de Nederlandse overheid deze gegevens als waar aannemen. Het is zorgwekkend dat gevoelige informatie over complexe situaties zo verspreid kan worden met een dergelijke disclaimer. Is dit niet strijd met allerlei academische, journalistieke en bestuurlijke standaarden?

Rondetafel over Eritrea

De rondetafel over Eritrea. In de aankondiging stond dat de sessie openbaar zou zijn en zowel fysiek als online toegankelijk. De aanmeldlink leidde naar een Google-formulier, waar men naam en e-mailadres kon achterlaten. Het doel van de rondetafel wordt in het formulier uitgelegd als: 

..om de huidige situatie in Eritrea en de invloed ervan in het buitenland te bespreken. Het doel is om het probleem dat Eritrea in de internationale arena vormt te begrijpen, evenals de opties die Europa heeft om hiermee om te gaan. (Vertaald)

Transparantie

Vanwege het gebrek aan achtergrondinformatie vanuit de organisatoren, met name richting de Eritrese gemeenschappen, heeft Erispora.nl persoonlijk contact opgenomen met Katrin Langensiepen en de EEPA met enkele vragen ter verduidelijking. Zoals of er ook aandacht zou zijn voor het geweld dat dat in Europa heeft plaatsgevonden. Of de organisatoren van de Eritrese festivals en/of community leaders uit verschillende Europese landen ook uitgenodigd waren om te spreken en ervoor te zorgen dat er voldoende diversiteit aan perspectieven zou zijn. En waarom deze sessie alleen aangekondigd werd op de website van EEPA en Martin Plaut.

Helaas kregen we een reactie van het kantoor van mevrouw Langensiepen met alleen de link naar de sessie en een programmaflyer, maar zonder antwoorden op onze vragen. Van de EEPA ontvingen we op de dag zelf we een kort bericht waarin stond dat vanwege de ‘beperkte aard van de streaminglink’, er geen mogelijkheid was om tijdens de sessie vragen te stellen.

Eenzijdige Samenstelling

Erispora.nl vond het noodzakelijk om de bijeenkomst openbaar te maken, om het toegankelijk te maken voor het brede publiek. Nadat we de flyer met de sprekers op Twitter plaatsten, volgde kort daarna – toevallig – een vergelijkbaar bericht van mevrouw Mirjam van Reisen.

Voor degenen die een enigszins bekend zijn met het politieke debat rondom Eritrea viel het volgende waarschijnlijk direct op:

Platform voor terrorist

Het betrof een rondetafel met enkel vertegenwoordigers van oppositiegroepen van de Eritrese overheid en samenwerkingspartners van Mirjam van Reisen, waaronder Martin Plaut. Een opvallende naam op het programma was Beyene Gerezgiher, vertegenwoordiger van de Bright Future Movement en een van de leiders van Briged N’Hamedu, de organisatie verantwoordelijk voor de terroristische aanvallen op onschuldige Nederlandse burgers en burgers van Eritrese komaf wereldwijd.

Slachtoffers Gecensureerd

De organisatoren hadden besloten om een rondetafelgesprek te organiseren over Eritrea en Eritreeërs in de diaspora, zonder de slachtoffers van het geweld – of organisaties die mogelijk een ander perspectief en standpunt hebben dan mevrouw Van Reisen – te informeren of erbij te betrekken. Zijn dit de democratische waarden en mensenrechten waarvoor mevrouw Van Reisen beweert op te komen? Door actief een positie in te nemen met groepen die niet alleen oproepen tot geweld, maar ook terroristische methoden gebruiken om hun ideologie door te voeren.

Duidelijk Signaal

Het Europese Parlement en de EEPA gaven hiermee een duidelijk boodschap richting Eritrese gemeenschappen in heel Europa: “Je krijgt een plek aan de tafel, maar alleen als je gelijkgestemd bent met diegenen die actief campagne voeren tegen de Eritrese overheid.” Het lijkt erop dat geen interesse is om een dialoog te organiseren om de toenemende polarisatie in de diaspora tegen te gaan. Integendeel. Het is zichtbaar geworden wie de agenda bepaalt, ook wanneer het over kwesties gaat die duizenden burgers in Nederland en in Europa aangaan. Doen de schendingen van burgerrechten van Eritreeërs in Nederland en Europa er niet toe, als zij niet actief tegen de Eritrese staat strijden of zich uitspreken?

De rondetafel over Eritrea roept ernstige vragen op over transparantie, diversiteit en de integriteit van de informatieverspreiding. Wij vragen ons af of deze bijeenkomst werkelijk diende om de situatie in Eritrea en de regio beter te begrijpen en oplossingen te vinden, of dat er een alternatieve agenda was?

In een volgend artikel blikt Erispora.nl terug op de rondetafel over Eritrea.

1. De afkorting EEPA verwijst naar “twee juridisch gescheiden en onafhankelijke entiteiten die nauw samenwerken in het nastreven van een gemeenschappelijk doel.” De Europe External Policy Advisors en Europe External Programme with Africa zijn beide opgericht door Van Reisen. Tot 2021 was zij directeur van beide organisaties. ︎

Het bericht Dubieuze Rondetafel over Eritrea in Europees Parlement verscheen eerst op .