Tragische realiteit
De Burgemeester van Rijswijk, Huri Sahin, heeft het Eritrees Bevrijdingsfeest op 25 verboden vanwege een “levensgroot” veiligheidsrisico door mogelijke rellen. Wat ze helaas (bewust?) achterwege laat, is wie deze mogelijke rellen organiseren. De gebeurtenissen van 17 februari, waarbij Den Haag letterlijk werd afgebrand, staan nog vers in ons geheugen. Het is daarom geen nieuws meer dat Brigade Nhamedu en haar oprichters, Beyene Gherezgiher en Yohannes Abraha, middels dreiging en geweld vreedzame evenementen willen en zullen verstoren. Waarom laat de burgemeester deze cruciale context achterwege? Dit betreft immers een groep die bekend is bij de veiligheidsdiensten en autoriteiten, ook in Rijswijk.

Het is een tragische realiteit voor Eritrese Nederlanders, en de samenleving als geheel, dat degenen die geweld plegen wegkomen met en beloond worden voor hun daden, terwijl degenen die het slachtoffer zijn van dit geweld dubbel gestraft worden. Dit schrijnende fenomeen wordt maar al te duidelijk geïllustreerd door de recente uitspraken van de burgemeester van Rijswijk.

Collectieve straf
Volgens Sahin ontbreekt het de Eritrese gemeenschap, die dit jaar met gepaste voorzorgsmaatregelen vreedzaam haar 33e Bevrijdingsdag wil vieren, ‘aan besef van de werkelijkheid en de ernst waarmee we te maken hebben’. Het feest zou namelijk grote gevolgen hebben voor de openbare orde en veiligheid, Evenementen met ‘zo’n hoog risicoprofiel’ horen volgens haar ‘niet thuis in een drukke omgeving als Rijswijk’.

Het gebrek aan transparantie en verantwoording van de burgemeester is op z’n zachtst gezegd verontrustend. Waarom noemt zij Brigade Nhamedu niet bij naam en pleit zij niet openlijk voor de vervolging van de daders van deze gewelddadige acties? Waarom wordt de Eritrese gemeenschap collectief gestigmatiseerd in plaats van individuen verantwoordelijk te houden voor hun daden?

Kortzichtige berichtgeving
Het is teleurstellend en tekenend dat een jaar na de geweldplegingen in Rijswijk er nog steeds gesproken wordt over ‘een vechtpartij’ dat heeft plaatsgevonden tussen zogenaamde tegenstanders van het Eritrese regime en regeringsgezinde Eritreeërs.

Het is opvallend (en eerlijkg gezegd) ongeloofwaardig dat de media en politici de kern van de situatie niet begrijpen, en in plaats daarvan het geweld afleggen als ‘interne onrust’ binnen de Eritrese gemeenschap. Door te spreken over ‘clashes’ en ‘gevechten tussen twee groepen’ wordt de werkelijke aard van de situatie vertroebeld. De kortzichtige berichtgeving en analyses over ‘de gemeenschap’ middels een overgesimplificeerde tweedeling van ‘voor- en tegenstanders,’ maakt elke poging om een genuanceerd en representatief beeld te schetsen zo goed als onmogelijk.

Lobby
De middelen en invloed van de zogenaamde ’tegenstanders’ lijken onuitputtelijk. Na een spoor van vernieling in Den Haag te hebben toegebracht, vond de leider van de Brigade Nhamedu – Beyene Gerezgiher – de tijd en ruimte om een tour door Noord-Amerika te maken om de boodschap van Brigade Nhamedu verder te verspreiden en zijn politieke (en financiële?) banden te versterken.

Waar hij zeven jaar geleden nog met een ‘arbeidsbeperking’ deelnam aan een leer-werk-project van WSD Boxtel, heeft hij zich in tussentijd weten te ontpoppen tot de grote leider van een goed georganiseerde, internationaal opererende politieke en gewelddadige groep. Tevens meer dan voldoende (financiële) middelen om internationale campagnes op te zetten, inclusief kleding, merchandise, materialen en transportkosten voor hem en zijn leden om door Europa en Noord-Amerika te reizen. Het doet men afvragen of de andere deelnemers van het project van WSD net als Beyene Gerezgiher passend werk hebben kunnen vinden.

Extra beveiligingsmaatregelen
De georganiseerde aanvallen van vorig jaar in Rijswijk en dit jaar in Den Haag vormen de pretext om het Bevrijdingsfeest te annuleren. Het is opmerkelijk hoe verschillende gemeenten reageren op dreigingen van verstoringen tijdens evenementen. Terwijl de burgemeester van Rijswijk ervoor kiest om het Eritrees Bevrijdingsfeest zonder enige overweging te verbieden, vanwege een vermeend veiligheidsrisico, kiest de gemeente Amsterdam ervoor om juist extra beveiligingsmaatregelen te nemen tijdens de Dodenherdenking op de Dam. Waarom wordt het ene evenement verboden vanwege dreigingen van geweld, terwijl het andere evenement wordt beschermd met extra beveiliging?

Vrijheid van vergadering
In een rechtsstaat zou het principe van vrijheid van vergadering en expressie moeten gelden voor alle burgers, ongeacht de aard van het evenement. Als er een reële dreiging van verstoringen is, zou de juiste reactie moeten zijn om extra beveiligingsmaatregelen te nemen om de veiligheid van alle aanwezigen te waarborgen, zoals de gemeente Amsterdam doet. Het annuleren van een evenement zou slechts een laatste redmiddel moeten zijn, genomen na zorgvuldige afweging van alle mogelijke opties.

Door extra beveiligingsmaatregelen te nemen tijdens de Dodenherdenking op de Dam, erkent de gemeente Amsterdam het belang van het beschermen van de openbare orde en het recht van burgers om te herdenken zonder angst voor geweld of verstoringen. Deze benadering staat in schril contrast met het verbieden van het Eritrees Bevrijdingsfeest in Rijswijk, waarbij de hele gemeenschap wordt gestraft voor de acties van een kleine groep, die ondertussen bekend is bij de veiligheidsdiensten.

Dubbele Standaarden
Het wordt tijd dat de hypocrisie en dubbele standaarden erkend en aangepakt worden. Welk signaal geeft Huri Sahin hiermee af wanneer een gewelddadige groep middels dreiging en geweld vrij spel krijgt om angst en chaos te zaaien, terwijl degenen die vreedzaam een cultureel evenement willen vieren, worden tegengewerkt en gestraft?

Het bericht Besluit Burgemeester Huri Sahin: Geen Eritrees Bevrijdingsfeest in Rijswijk verscheen eerst op .

Een Terugblik: Van Veldhoven tot Den Haag

Sinds 2017 hebben de oprichters van Brigade Nhamedu, Beyene Gherezgiher en Yohannes Abraha, beter bekend als John Black, systematisch geweld gebruikt om vreedzame evenementen te verstoren. De autoriteiten hebben echter herhaaldelijk gefaald in het inschatten en adequaat aanpakken van deze dreiging. Als gevolg hiervan waren we allen getuige van hoe Den Haag in de problemen kwam, waarbij tientallen politieagenten slachtoffer zijn geworden van deze terroristische groep.

Genegeerde Signalen

Hoe heeft het zover kunnen komen? Den Haag moest afgelopen februari de negatieve gevolgen ondervinden omdat de leden van Brigade Nhamedu sinds 2017 vrij spel hadden. Politieagenten stonden met gevaar voor eigen leven tegenover deze terroristische groep. Waarom zijn de signalen uit Nederland en de rest van de wereld niet opgepikt? De signalen waren aanwezig. De Eritrese gemeenschap en waakzame burgers zagen de opruiende berichten van deze extremistische groep via sociale media circuleren en waarschuwden voor het geweld. 

Een Chronologie van Geweld: Aanvallen op de Eritrese Gemeenschap in Nederland

De volgende gebeurtenissen illustreren een verontrustende trend van geweld en dreiging richting de Eritrese gemeenschap in Nederland, waarbij de autoriteiten herhaaldelijk hebben gefaald om adequaat te reageren op de dreigingen van Brigade Nhamedu. 

1. Veldhoven 2017 markeerde het begin: vreedzame bezoekers van een Eritrese conferentie werden aangevallen, wat resulteerde in de annulering van de driedaagse conferentie. Ondanks latere juridische interventies, werd geweld en dreiging beloond. De burgemeester werd later teruggefloten door de rechter tot aan de Raad van State toe, maar de schade was al aangericht.
   
2. In augustus 2022 verbood de gemeente Rijswijk het Eritrese Festival vanwege de dreiging die er in 2017 ook was. In een kort geding stemde de rechter in met het verbod, omdat de aanvraag te laat was ingediend en de dreiging als reëel werd beschouwd. Het dreigen met geweld leidde tot een verhoogd risico en uiteindelijk tot het verbod van het evenement.
   
3. Sinds augustus 2022 worden er bedreigingen geuit tegen de Eritrese Orthodoxe Kerk, waarbij Beyene Gherezgiher, John Black en Solomon Gherezgiher betrokken zijn.
   
4. In mei 2023 werden bezoekers van de Eritrese Bevrijdingsdag aangevallen door Brigade Nhamedu, wat resulteerde in zogenaamde “massale vechtpartijen”, zoals gerapporteerd in de mainstream media. Het evenement werd een uur voor aanvang geannuleerd, waardoor opnieuw geweld werd beloond.

Via social media bereikten ons tevens berichten van privéfeesten en kerkdiensten in Nederland die werden verstoord door Brigade Nhamedu.:

1. In juli 2023 werd een dansfeest in Den Haag, genaamd Meet The Eri’s, een dag voor het feest geannuleerd wegens bedreigingen
   
2. Tijdens een doopfeest van een Eritrese familie in Leeuwarden in juli 2023 vielen Brigade-leden met bivakmutsen binnen om mensen neer te steken en vernielingen aan te richten.Er zijn meer dan 4 aangiftes gedaan en meer dan 8 getuigen. De politie heeft nog niemand vervolgd.
   
3. Op 30 september 2023 werd een dansfeest, genaamd D’Lina, dat gepland stond in Amsterdam, geannuleerd door de zaaleigenaar wegens bedreigingen van Brigade Nhamedu.
   
4. In oktober 2023 drong Brigade-lid en Youtuber Solomon Gerezgiher filmend de Eritrese kerk binnen tijdens een kerkdienst en bedreigde priesters en bezoekers.

Vruchtbare Grond voor Geweld

De oorsprong van al deze problemen werd gelegd in 2017, toen burgemeester Jack Mikkers van Veldhoven de groep aanspoorde om het evenement te verstoren. Burgemeester Mikkers stelt dat “”Ondanks zijn “persoonlijke ongemak” bij het evenement, die breed werden gedeeld in de kamer, mocht de burgemeester niet ingrijpen, behalve als de openbare orde in gevaar was. Met deze uitspraak ontstond vruchtbare grond voor een gewelddadige groep, die zichzelf in 2022 de naam Brigade Nhamedu gaf en nu zeer goed georganiseerd de dienst probeert uit te maken in de diaspora. 

Onvermijdelijke gevolgen

Beyene Gherezgiher verkondigt openlijk op sociale media dat de Nederlandse autoriteiten aan hun zijde staan, wat het gevoel van straffeloosheid onder de Brigade-leden vergrootte. Het resultaat? Het brute geweld op zaterdag 17 februari in Den Haag.

Het was algemeen bekend dat deze groep middels geweld hun doelen wilde bereiken onder het mom van ‘demonstreren tegen het Eritrese regime’, zelfs gericht op de politie. In oktober 2023 lieten leden van de Eritrese gemeenschap hun stem horen tijdens een demonstratie in Den Haag. Hier vroegen ze aandacht voor de aanhoudende dreiging en geweld, en deden zij een oproep voor bescherming. Doordat deze dreigementen niet serieus werden genomen, werden niet alleen de levens van Eritrees-Nederlandse burgers in gevaar gebracht, maar ook die van wijkbewoners en de tientallen politieagenten.

Ontkenning van de Realiteit

Het is opvallend hoe de media en politici de kern van de situatie niet begrijpen en communiceren, maar in plaats daarvan het geweld afleggen als ‘interne onrust’ binnen de Eritrese gemeenschap. Door te spreken over ‘clashes’ en ‘gevechten tussen twee groepen’ wordt de werkelijke aard van de situatie vertroebeld.

Een Chronologie van Geweld: Aanvallen op Eritrese Gemeenschap Wereldwijd

De geschiedenis van falen in het omgaan met deze extremistische groep is lang en pijnlijk. Het is simpelweg ongeloofwaardig om na afloop te beweren dat men “verrast” was door de omvang van het geweld. Eritreeërs wereldwijd waren getuige van op vergelijkbare wijze georganiseerde, gewelddadige ‘incidenten’ waarbij soortgelijke falen van overheidsinstanties plaatsvonden.

Misbruik van Asielstatus

Door het geweld als een ‘ruzie’ te labelen, wordt de ware aard van de situatie genegeerd. Brigade Nhamedu is overduidelijk verantwoordelijk voor het geweld en de onrust die zij wereldwijd veroorzaken. De groep misbruikt de status van ‘asielzoeker’ en ‘vluchteling’ om de relschoppers als slachtoffers te positioneren en hiermee het grove geweld te rechtvaardigen. Zij tonen hiermee niet alleen een gebrek aan respect voor de rechtsstaat en grondwet van het land waar zij naartoe zijn gekomen, maar dragen zij ook bij aan de verdere stigmatisering van vluchtelingen en migranten. Deze context en nuance zijn van cruciaal belang, zowel in de verslaggeving als in het beleid.

Het is verontrustend dat de meeste media, overheidsinstanties en non-profits zich laten informeren door rapporten van zogenaamde ‘experts’ die duidelijk bevooroordeeld zijn. Zij pretenderen objectief te zijn, maar sympathiseren achter de schermen met deze zogenaamde ‘mensenrechtenverdedigers’. 

Kritische Reflectie en Toekomstige Stappen

De berichtgeving van de afgelopen jaren heeft een vertekend beeld geschetst van de Eritrese gemeenschap. Ons onderzoek en bevindingen geven voldoende aanleiding om deze opnieuw te evalueren. Welke patronen zijn zichtbaar in de verslaggeving die bijdragen aan de stereotypering of stigmatisering van de Eritrese gemeenschap? Welke rol spelen deze structurele vooroordelen bij de beeldvorming en beleidsvorming met betrekking tot deze gemeenschap? Hoe kunnen deze vooroordelen worden aangepakt? Welke stappen kunnen worden genomen om een meer objectieve en rechtvaardige verslaggeving en beleidsvorming te bevorderen? Dit zijn slechts enkele van de vele vragen die moeten worden onderzocht om een rechtvaardiger beeld te creëren.

Het bericht Hoe de Politie in Den Haag Ten Prooi Viel aan Brigade Nhamedu verscheen eerst op .

De Federatie van Eritrese Gemeenschappen in Nederland betreurt ten zeerste wat er gebeurd is en de gewonden die er zijn gevallen onder ons politiekorps, de ongelooflijke schrik en angst bij de feestgangers van de bruiloft die er ook gevierd werd en de schade die zij hebben ondervonden en de onvoorstelbare schade die verder is aangericht aan de gebouwen van Opera Zalencomplex en de openbare ruimte door de leden en aanhangers van de terroristische groepering die zichzelf Brigade Nhamedu noemt.

Daarnaast willen wij onze dankbaarheid uiten richting de Burgemeester, het politiekorps en de ME dat deze gemeenschap in bescherming heeft genomen en de kans heeft gegeven om bij en met elkaar hun samenzijn te kunnen vieren in een verlaat Nieuwjaarsfeest. Jong en oud waren bij elkaar na jaren waarin dit vanwege de angst voor de dreiging en het gebruik van geweld door de Brigade Nhamedu niet mogelijk was. Maar we kunnen en zullen niet buigen voor terreur om gebruik te mogen maken van onze grondrechten om vreedzaam en ongestoord bijeen te komen.

Nadrukkelijk is er geen sprake geweest van een confrontatie van groepen Eritreeërs want de grote vreedzame groep Eritreeërs is de hele middag en avond in de zaal geweest. Het was een confrontatie tussen de politie en veel leden en aanhangers van de Brigade Nhamedu die de politie zeer gewelddadig hebben bejegend en massale vernielingen hebben aangericht.

De Brigade Nhamedu zijn veelal jongeren met roots in Tigray, Ethiopië. Ze sympathiseren openlijk met de Tigray Liberation Front die een oorlog tegen Eritrea heeft verloren een aantal jaren geleden. Daarom willen ze wraak nemen op iedereen die zijn Eritreeërschap wil vieren. Ze halen feitelijk een conflict wat daar gaande is hier naar Nederland en Europa. Dit is zeer onwenselijk.

De politie en overige autoriteiten waren ruim van tevoren goed op de hoogte gebracht van alle bedreigingen en oproepen tot geweld die in de dagen voorafgaand op social media zijn geuit. Ook het OM is in een eerder stadium al volledig geïnformeerd met bewijsstukken van alle eerdere geweldplegingen, aangiftes en oproepen daartoe.

De eigenaren van Opera Zalencomplex treffen geen enkele blaam. Zij hebben feitelijk zeer geschikte zalen voor tal van gemeenschappen om dergelijke feesten, bruiloften en partijtjes te kunnen vieren en hebben de gemeenschap de gelegenheid gegeven dit te organiseren middels verhuur van hun zaal. Daarnaast waren zij met hun beveiligingsteam aanwezig en paraat om alles in goede banen te leiden. Zij zijn mede slachtoffer van dit brute geweld van meedogenloze en gewelddadige jongeren die onze rechtstaat niet respecteren en niet op vreedzame wijze middels demonstratie, gesprek of artikelen hun boosheid en frustratie willen uiten.

De Federatie hoopt dat de ogen van alle autoriteiten in ons land en zelfs in Europa open zijn gegaan en samen gaan werken om alle geweldplegers te vervolgen en na te gaan of hier sprake is van een terroristische groepering en of deze mensen wel hun status moet blijven behouden of dat zij hun recht om te leven in een democratische rechtsstaat juist hierdoor hebben verloren.

Federatie Eritrese Gemeenschappen in Nederland (FEN)

Het bericht We Zullen Niet Buigen Voor Terreur verscheen eerst op .

In the last two years, Birged Nhamedu, a group masquerading as peaceful human rights defenders, has wreaked havoc across Europe and North America. Under the guise of opposition to the Eritrean government, they have orchestrated violent disruptions at cultural events, leaving a trail of physical and emotional trauma. Yet, despite their claims of noble intentions, their actions betray a darker agenda rooted in terrorism and political manipulation.

Their coordinated attacks, which span continents, have left hundreds injured and countless more shaken by the senseless violence. These assaults, meticulously planned on a global scale, have received unwarranted support from so-called champions of democracy, who lend legitimacy to Birged Nhamedu’s reprehensible behavior. Only in Edmonton, Canada, have authorities stood firm against these acts of terror, rightfully absolving the Eritrean community of any blame for the chaos instigated by Birged Nhamedu.

The Facade of Peaceful Activism

Media outlets, complicit in perpetuating false narratives, have attempted to rationalize Birged Nhamedu’s violence by citing supposed repression in Eritrea. Prominent figures like Mirjam van Reisen and Martin Plaut, claiming expertise on Eritrea, have propagated baseless accusations, providing a flimsy pretext for Birged Nhamedu’s assault on the Eritrean Festival. Their aim? To stifle cultural expression and disrupt these cherished community gatherings, all while Birged Nhamedu’s leaders, Yohanes Abraha and Beyene Gerezgiher, reside comfortably in the Netherlands. They openly threatened to attack anyone who visits these festivities. Despite mounting evidence of their true terroristic objectives, the mainstream media has failed to investigate the group’s dubious identity, which serves as a smokescreen for their insidious agenda.

Exploiting the ‘Refugee Crisis’?

Professor Mirjam van Reisen has spent over two decades actively undermining the Eritrean government and promoting regime change, seemingly indifferent to the genuine wellbeing of Eritrean citizens, while focusing solely on refugees—the central subject of her academic career. Her persistent efforts, supported by supposedly ‘objective’ publications and the establishment of think tanks, have consistently advocated for policies that isolate Eritrea and fuel the exodus of its citizens – a sentiment echoed by Barack Obama in 2012. By pushing for special treatment of Eritrean refugees and facilitating their resettlement in Western countries, she has inadvertently contributed to the influx of migrants from various African countries, claiming to be Eritrean, including a significant number from the Tigray region in Ethiopia. In doing so, she exploits the plight of genuine asylum seekers to further her own agenda, exhibiting a troubling pattern of white saviorism and disregard for the complexities of the situation—an issue we intend to explore in greater depth in a forthcoming article.

Influence Beyond Academia

Professor Van Reisen’s influence extends beyond academia; she has actively supported Birged Nhamedu through social media advocacy, radio appearances and her think tank, EEPA. Her orchestrated conferences, where ‘opposition groups’ convene, serve as platforms for disseminating anti-Eritrea rhetoric and campaigning for international intervention.

Joining her in this campaign is Professor Kjetil Tronvol, another self-proclaimed ‘Eritrea expert’ from Norway. Tronvol aligns himself with the anti-Eritrea camp, echoing van Reisen’s calls for regime change and perpetuating the narrative of Eritrean repression. His assertion that clashes in the diaspora serve as a “training ground” for opposition forces underscores the reckless agenda of those intent on destabilizing Eritrea. Such warmongering language not only emboldens violent elements but also perpetuates harmful racist stereotypes about Africa’s susceptibility to conflict and chaos.

Deafening Silence

In light of these relentless efforts to vilify the Eritrean government, one would expect an equally vehement response to the presence of President Isaias Afewerki at the Italy-Africa Summit, hosted by Italy’s Prime Minister Giorgia Meloni in Rome. After all, according to van Reisen and her ilk, Afewerki stands accused of perpetrating genocide in Tigray, creating an open-air prison, and engaging in human trafficking of his own people. Not to mention the so-called ‘extortion’ of the 2% diaspora tax of European citizens and the alleged intimidation of the diaspora and their relatives at home. Yet, the deafening silence from Birged Nhamedu and its supporters in the face of his attendance speaks volumes. It seems their commitment to ‘justice’ and ‘human rights’ wanes when confronted with the opportunity to confront the very figure they vilify on the world stage.

While they clamor for the removal of the president of Eritrea, accusing him of heinous crimes, they remain conspicuously silent as he participates in diplomatic discussions aimed at fostering development and curbing migration. Where are the protests now? Where is the righteous indignation that once fueled their violent outbursts?

Selective Outrage

As the dust settles and the truth emerges, it becomes clear that Birged Nhamedu is not the champion of human rights it claims to be. It is a pawn in a larger game, manipulated by self-serving individuals like Mirjam van Reisen, who seek to destabilize Eritrea for their own gain. This ironic omission highlights the selective outrage and hollow rhetoric that underpin the anti-Eritrea agenda. While they clamor for action against Afewerki from afar, their silence in his presence speaks volumes about the true nature of their cause. It appears that their commitment to justice is contingent upon the convenience of their narrative, rather than the principles they claim to uphold.

It becomes apparent that Briged Nhamedu’s activities are emblematic of deeper geo-political agendas. The orchestrated violence and manipulation of media narratives serve not only to destabilize Eritrea but also to advance the interests of external actors seeking to exert control over the region. Mirjam van Reisen, Martin Plaut, Kjetil Tronvol, and their network of journalists, academics and policy makers operate within a framework that prioritizes regime change and geopolitical dominance, using human rights concerns as a pretext for their actions. By exploiting the suffering of Eritrean refugees and perpetuating false narratives of oppression, they obscure the complexities of the situation and perpetuate a cycle of conflict and instability.

The Hypocrisy of Birged Nhamedu

At the heart of this issue lies a fundamental question of sovereignty and self-determination. The people of Eritrea have the right to determine their own future free from external interference and manipulation. The actions of Birged Nhamedu and their supporters undermine this principle, seeking to impose their will through violence and coercion.

In the face of such challenges, it is incumbent upon us to remain vigilant and critical of the narratives presented to us. We must interrogate the motivations behind these actions and demand accountability from those who seek to manipulate public opinion for their own gain.

Ultimately, the struggle for justice and human rights requires a commitment to truth and transparency. By shining a light on the hypocrisy of Birged Nhamedu and its supporters, we take a crucial step towards reclaiming the narrative and advocating for genuine change rooted in principles of justice and equality. The time has come to expose their deceit and hold them accountable for the chaos they have sown.

Het bericht Unveiling the Hypocrisy of Birged Nhamedu: Terrorists in Sheep’s Clothing verscheen eerst op .

In het proces voor een vermeende poging tot moord in de Bahnhofstraße hebben de getuigen die het incident in de nacht van januari van dit jaar hebben gezien, nu een verklaring afgelegd. Ze herinnerden zich vooral het gedrag van de dader: de Eritreeër had de plaats delict opmerkelijk kalm verlaten na de aanval op zijn landgenoot.

[Dit is artikel is een vervolg op het artikel Giessen: Verdachte geeft toe dat hij heeft gestoken.]

30 november 2023
Door: Kays Al-Khanak

Een shisha roken, spelletjes spelen op een console – gewoon een leuke avond hebben. Dat is wat drie vrienden wilden doen die avond in januari in een bar in de Bahnhofstraße. Toen er een gevecht uitbrak tussen twee mannen buiten de naburige kebabzaak, besteedden ze in eerste instantie geen aandacht aan de ruzie. “Dat gebeurt daar altijd,” zegt een van de vrienden die maandag als getuige werd opgeroepen voor de rechtbank van Giessen. “Helaas.” Ze realiseerden zich echter pas dat het meer was dan een kleine vechtpartij toen ze opgewonden geschreeuw hoorden en slechts een van de twee mannen zagen. “We verlieten de shishabar en zagen het slachtoffer op de grond liggen, in een grote plas bloed.”

Wilde gebeurtenissen voor de snackbar

Sinds begin november behandelt de Vijfde Strafkamer een gevoelige strafzaak als juryrechtbank. Een 31-jarige Eritrese man wordt ervan beschuldigd op 3 januari van dit jaar rond 23.45 uur een 27-jarige landgenoot ernstig te hebben verwond met een mes. Eén van de drie steken scheurde bijna een liesslagader (zie kader). Een dag eerder zou de jongeman, een stagiair in een kapsalon, de verdachte uit de winkel hebben gegooid. Volgens de aanklacht herkende hij de 31-jarige omdat deze op sociale media zou hebben aangezet tot haat tegen een etnische moslimgroep in Eritrea waartoe het slachtoffer behoorde. De verdachte zou ook een van de leiders zijn geweest van de aanval op een evenement dat vorig jaar werd georganiseerd door het Eritrese consulaat in de Hessenhallen. Bezoekers, helpers en politieagenten raakten gewond.

Twee vriendengroepen zijn opgeroepen voor de tweede dag van de rechtszaak op maandag. Ze hadden de shisha bar onafhankelijk van elkaar bezocht, maar hadden elkaar na het delict op straat geholpen. De ene groep zat nog in de shisha bar op het moment van het delict, de andere had de bar net verlaten en was op weg naar de auto’s. Ze rapporteerden allemaal een dynamische, soms wilde sfeer. Ze maakten allemaal melding van een dynamisch, soms wild incident dat binnen een paar seconden plaatsvond op de Bahnhofstrasse. Tijdens het opstootje tussen de twee mannen, die eerder in de kebabzaak waren geweest, zou het latere slachtoffer volgens getuigen defensief of kalmerend hebben gehandeld. De aanvaller gaf daarentegen de indruk dat hij uit was op een gevecht.

Een 29-jarige man uit de groep vertelde dat hij het geduw opmerkte en, bezorgd om zijn auto die voor de bar geparkeerd stond, schreeuwde naar de twee mannen dat ze moesten stoppen. Ze erkenden hem echter niet. Toen zag hij hoe de aanvaller zijn tegenstander met schokkende, slingerende bewegingen aanviel. Terwijl hij op de grond viel, maakte de dader een mes schoon met een zakdoek, stak ze beiden vermoedelijk in zijn zak en verliet toen kalm de plaats van het misdrijf in de richting van het stadscentrum. “Het was geen ontsnapping,” zegt de getuige. “Het geheel deed me denken aan een filmscène.”

Arts reanimeert mishandelde man

Terwijl de 29-jarige de politie en de ambulance belde en kort daarna de politie hielp de verdachte op het marktplein te lokaliseren, verleenden zijn twee vrienden eerste hulp. Een van hen is een 30-jarige arts. Hij vertelde de getuige dat het slachtoffer nog ademde toen hij op de grond lag, maar niet meer reageerde. Toen hij een ‘opvallend ademhalingspatroon’ en een ‘moeilijke pols’ opmerkte, begon hij onmiddellijk te reanimeren. Een andere vriend uit de groep, een student tandheelkunde, oefende druk uit op een van de wonden. Een paramedicus die toevallig langsliep, hielp hen ook met hulpmiddelen zoals handschoenen. Toen rechter Regine Enders-Kunze hem vroeg wat er met het slachtoffer zou zijn gebeurd als hij niet onmiddellijk had geholpen, zei de arts: ‘Ik denk dat het aanzienlijk heeft geholpen dat de man onmiddellijk is gereanimeerd.'”

Bron: Gießener Allgemeine

Het bericht Giessen: “Dat was geen ontsnapping” verscheen eerst op .

Hij zou op internet hebben aangezet tot haat tegen een etnische moslimgroep in Eritrea. En in de Bahnhofstraße in Giessen zou hij een islamitische landgenoot met een mes hebben gestoken die hem de dag ervoor in de kapperszaak weigerde te bedienen. De 31-jarige man wordt nu voor de rechtbank van Giessen aangeklaagd wegens poging tot moord.

In de moslimcultuur bestaat het idee van kismet: iets gebeurt en de mens kan er niets aan doen. Het is als het ware door God verordend. Anderen spreken meer van toeval, waardoor iets gebeurt – of niet gebeurt. Wat het ook was dat de dokter uit Giessen op 3 januari dit jaar rond 23.45 uur naar de Bahnhofstrasse bij een kebabzaak leidde, het redde het leven van een Eritrese man. Hij was door een 31-jarige landgenoot met een mes zo ernstig verwond, onder andere aan de dijbeenslagader, dat hij bijna twee liter bloed verloor en zou zijn doodgebloed als de neurochirurg geen eerste hulp had verleend. De vermeende dader staat sinds gisteren terecht voor poging tot moord bij de rechtbank in Giessen.

Opruiing op sociale media

Het proces dat plaatsvindt bij de vijfde strafkamer als juryrechtbank en dat wordt voorgezeten door de ervaren rechter Regine Enders-Kunze, bevat explosief materiaal. Volgens informatie van deze krant is de verdachte lid van de Nhamedu Brigade en een van de leiders van de aanslag op een evenement dat vorig jaar werd georganiseerd door het Eritrese consulaat in de Hessenhallen. Aanwezigen, medewerkers en politieagenten raakten gewond. Daarom wordt hij waarschijnlijk onderzocht op verdenking van zware geweldpleging.

Maar ook voor het aanzetten tot haat. En dat heeft waarschijnlijk te maken met zijn activiteiten op sociale media. Vooral op TikTok, zegt openbaar aanklager Friedemann Vorländer in de voorgeleiding, riep de verdachte op tot geweld tegen moslims en de inwoners van de Eritrese regio Gash-Barka. De man die hij in de nacht van januari zou hebben aangevallen was zelf moslim en behoorde tot een bevolkingsgroep in de regio.

De dag voor het vermeende misdrijf verscheen de verdachte in een kapsalon aan de Bahnhofstraße, waar het 27-jarige slachtoffer op dat moment stage liep, vertelt Vorländer. Hij herkende de verdachte vanwege de TikTok-video’s en vroeg hem de zaak te verlaten. Op weg naar buiten bedreigde de verdachte de stagiair dat hij hem “zou laten zien”.

Op 3 januari rond 23.45 uur trof de verdachte de 27-jarige aan voor een kebabzaak in de bovenste Bahnhofstraße en beledigde hem: “Klootzak, waarom heb je me uit de winkel gegooid?”. Na een korte verbale woordenwisseling ontstond er een fysieke woordenwisseling tussen de twee mannen, die door getuigen kort werd gestopt.

Rond 23.48 uur gingen de twee mannen echter opnieuw de confrontatie met elkaar aan op de stoep, vervolgt Vorländer. De benadeelde duwde de verdachte weg, maar werd op zijn beurt door de 31-jarige tegen een auto geduwd. De verdachte volgde hem en stak de 27-jarige landgenoot op het laatst met een geopend mes op de rijbaan “om hem te doden”, benadrukt de openbare aanklager. Vorländer zegt dat de verdachte wraak wilde nemen omdat hij uit de winkel was gegooid en haat koesterde tegen moslims en de etnische groep waartoe het slachtoffer behoorde.

De 27-jarige Eritreeër kon de eerste twee steken ontwijken, zegt Vorländer. Een derde steek sneed de riem van zijn schoudertas door, waardoor het slachtoffer licht gewond raakte. De verdachte stak de man vervolgens in de rechter lies, waarbij de dijbeenslagader bijna volledig werd doorgesneden. Met de woorden “Laat hem sterven”, draaide hij zich om en maakte het mes schoon met een zakdoek. Daarna liep hij “rustig in de richting van het stadscentrum”.

Verdachte zal voorlopig zwijgen

De arts, die toevallig in de buurt was, greep onmiddellijk in en vocht voor het leven van de 27-jarige – met succes. En als de slagader later in het ziekenhuis niet zo snel gehecht was, zou de man nu niet meer in leven zijn.

De verdachte wordt verdedigd door advocaten Alexander Hauer en Frank Richtberg. Hauer zegt dat de 31-jarige voorlopig geen verklaringen zal afleggen over de aanklacht.

De procedure zal de week na volgende week worden voortgezet; er zijn in totaal vijf procesdagen gepland.

Kays Al-Khanak, 2 November 2023
Bron: Gießener Allgemeine

Het bericht Zitting in rechtbank Giessen: Opruiing op TikTok en steekpartijen verscheen eerst op .

De aankondiging verscheen in een ‘situatie-rapport’ van de Europe External Programme With Africa (EEPA) en werd gedeeld via de website van Martin Plaut, een BBC-journalist die zichzelf omschrijft als gespecialiseerd in de Hoorn van Afrika en Zuidelijk Afrika. Een journalist die, opmerkelijk genoeg, ooit voorstelde aan een groep oppositieleden om de Eritrese ambassade in brand te steken om media-aandacht te genereren. Maar dat terzijde. Op de website was weinig tot geen informatie beschikbaar over de context en opzet van het programma, maar wel een aanmeldlink om te registreren voor de bijeenkomst. Dat hebben we dus gedaan..

Stilte na Terreur

De recente terroristische aanvallen rondom de Eritrese festivals afgelopen zomer zitten nog vers in het geheugen van Eritrese gemeenschappen, ook in Nederland. Eerder heeft Erispora.nl uitgebreid verslag gedaan over misleidende mediaberichten. Wat in werkelijkheid geplande gewelddadige aanvallen waren, werden in de media afgeschilderd als ‘vechtpartijen,’ waarbij de slachtoffers als daders werden beschreven en de geweldplegers als ‘mensenrechtenverdedigers.’ Inmiddels hebben verschillende autoriteiten deze onwaarheden weerlegd. Erispora.nl heeft een kort filmpje gemaakt voor het Nederlandse publiek om uit te leggen hoe de aanvallen in Nederland en elders in de wereld gecoördineerd werden door Briged N’Hamedu en de Eritrean Bright Future Movement, twee organisaties die momenteel door de politie worden onderzocht. Ondanks deze inspanningen zijn deze misleidende berichten ongecorrigeerd gebleven.

Erkenning

De slachtoffers wachten nog op erkenning en gerechtigheid. Gemeenschappen hebben behoefte aan verduidelijking over waarom deze gebeurtenissen hebben plaatsgevonden en hoe ze herhaaldelijk in verschillende landen hebben kunnen voorkomen. Er is een noodzaak voor een open dialoog om de onjuiste beeldvorming over Eritrese gemeenschappen recht te zetten. Bovendien vragen vreedzame Eritrese-Nederlandse burgers om de garantie dat zij de komende jaren hun burgerrechten kunnen uitoefenen en veilig kunnen genieten van feestelijke evenementen. Tot op heden is aan geen van deze behoeften nog gehoor gegeven.

Besloten Gezelschap

Het was dan ook verrassend dat deze aankondiging via een WhatsApp-bericht bij ons terechtkwam. Na contact te hebben opgenomen met diverse netwerken en Eritrese verenigingen in Nederland en daarbuiten, bleek niemand op de hoogte te zijn van deze rondetafelbijeenkomst. Opvallend was dat er online vrijwel geen informatie over te vinden was, behalve op de websites van Martin Plaut en de EEPA.

De EEPA in het kort

De organisator van de rondetafel is Europarlementariër Katrin Langensiepen, in samenwerking met de European External Programme with Africa (EEPA)¹, een Belgische non-profitorganisatie opgericht door Prof. Mirjam van Reisen. Mevrouw Van Reisen is inmiddels bekend om haar prominente rol in maatschappelijke en politieke debatten en beleidsvorming met betrekking tot Eritrea en Eritreeërs in de diaspora. De EEPA heeft als doelstelling om:

mensenrechten en rechtvaardigheid in Afrika te bevorderen, met name in de Hoorn van Afrika en Noord-Afrika, door middel van onderzoek en informatieverspreiding, en door invloed uit te oefenen op het beleid van de Europese Unie met betrekking tot Afrika (Vertaald)

Op de website van de EEPA staat tevens te lezen dat de organisatie een expertisecentrum is met “diepgaande kennis, publicaties en netwerken, gespecialiseerd in vraagstukken met betrekking tot vredesopbouw, vluchtelingenbescherming en veerkracht in de Hoorn van Afrika” (vertaald). Deze non-profit publiceert regelmatig artikelen en rapporten, die vaak worden aangehaald door diverse mediaplatforms en overheden als bronnen voor informatie over de politieke situatie in de Hoorn van Afrika en zaken die verband houden met de Eritrese diaspora in Europa, waaronder Nederland.

‘Militair Karakter’

Zo publiceerde de EEPA bijvoorbeeld tweemaal over een geplande demonstratie op 16 oktober in Den Haag. Er werd gesteld dat de demonstratie een ‘militair karakter’ zou gaan hebben om ‘wraak te nemen en gecompenseerd te worden voor onze verstoorde festivals’. Deze ‘militaire actie’, waar volgens de organisatoren uitgebreid contact over was met de gemeente en lokale politie-eenheden en waar, volgens Omroep West, muziek werd gedraaid, werd gedanst en gezongen, trok meer dan duizend Eritreeërs aan. Zowel de organisatoren als de politie meldden dat alles rustig en vreedzaam was verlopen. Toch zijn ook hier de misleidende berichten over vreedzame burgers ongecorrigeerd gebleven

Situatie-Rapporten

De EEPA heeft sinds november 2020 bijna 500 zogenaamde ‘situatie-rapporten’ gepubliceerd. Dit zijn rapporten, opgesteld door dit expertisecentrum, die verslag doen van (geo)politieke, economische en andere ontwikkelingen die gerelateerd zijn aan de Hoorn van Afrika. Na wat onderzoek zijn enkele opvallende aspecten aan het licht gekomen, met name met betrekking tot de manier waarop de EEPA ‘informatie verspreidt’.

Verstrengelde Missies

Voor veel Eritreeërs, ongeacht hun politieke voorkeur, is de langdurige samenwerking tussen Martin Plaut en Mirjam van Reisen geen geheim. Het is duidelijk dat zij – op zijn zachtst gezegd – geen fan zijn van de Eritrese overheid en haar beleid. Integendeel. Gedurende hun carrières hebben ze samengewerkt met verschillende Eritrese (en Ethiopische) oppositiegroepen, Europese overheidsorganen en andere internationale non-profitorganisaties om ‘mensenrechten en vrede in Eritrea en de Hoorn van Afrika te bevorderen.’ Ze re-tweeten elkaars berichten op Twitter..

spreken op dezelfde conferenties..

En publiceren gezamenlijk boeken. Dat Plaut en Van Reisen samenwerken aan ‘informatieverspreiding’ is in principe geen probleem. Het riep echter vragen op toen we op het volgende bericht stuitten:

Met andere woorden, Van Reisen verwijst naar Plaut en Plaut weer naar de organisatie van Van Reisen. In het Engels bestaat hier een term voor, namelijk een citation farm. Dat zijn auteurs die routinematig en in grote mate naar zichzelf verwijzen of naar elkaar verwijzen om de impact van hun publicaties te vergroten.

Het is in ieder geval duidelijk dat Mirjam van Reisen en Martin Plaut een gemeenschappelijke visie, netwerk en methodologie voor informatieverspreiding delen.

Ethische Overwegingen

Beiden deinzen er niet voor terug om publiekelijk hun kritiek te uiten op de Eritrese overheid, de president en zelfs vreedzame Eritrees-Nederlandse burgers die hun burgerrechten willen uitoefenen. Integendeel. Ze benutten elke gelegenheid en maken gebruik van hun titels, platforms, netwerken en indirecte politieke invloed om elke vorm van weerstand tegen de Eritrese regering te ondersteunen en te versterken.

Iedereen heeft het recht om kritiek te uiten op zaken waarover ze het oneens zijn. De vrijheid van meningsuiting en de mogelijkheid om politici en beleid te bekritiseren zijn fundamentele pijlers van onze democratie. Deze rechten benadrukken echter de verantwoordelijkheid van journalisten en academici om onafhankelijke en eerlijke informatie te verstrekken. Echter, wanneer complexe geopolitieke situaties overgesimplificeerd worden of foutief worden uitgelegd, ontstaat het risico dat het brede publiek gevoelig wordt voor misinformatie, afkomstig van ‘betrouwbare’ bronnen.

Oprechte betrokkenheid?

Is er daadwerkelijk sprake van oprechtheid met betrekking tot hun betrokkenheid bij ‘het Eritrese volk’ en mensen uit de Hoorn van Afrika en Noord-Afrika? Of zijn er mogelijk andere belangen in het spel? Het is cruciaal om deze vragen te beantwoorden om de integriteit, transparantie en verantwoording in zowel de journalistiek als de academische wereld te handhaven. Dit geldt in het bijzonder voor Eritreeërs in de diaspora, die de negatieve gevolgen ondervinden van de beeldvorming die wordt gecreëerd door deze prominente figuren.

Disclaimer

De artikelen en rapporten van de EEPA worden dus ook op de website van Martin Plaut gepubliceerd. Wat ons opviel was dat deze rapporten op zijn website aangehaald worden door zowel grote mainstream nieuwsplatforms, zoals de BBC, en door nieuwssites zoals This Day uit Nigeria. Dit illustreert niet alleen de reikwijdte, maar ook de impact van deze informatie.

Wie echter goed leest, ziet onderaan elk rapport op de website de volgende disclaimer:

Alle informatie in dit situatierapport wordt gepresenteerd als een actueel verslag, naar beste kennis en inzicht van de auteurs op het moment van publicatie. EEPA beweert niet dat de informatie correct is, maar verifieert deze naar beste vermogen binnen de omstandigheden. De publicatie is gebaseerd op de interesse om de potentiële impact van gebeurtenissen (of percepties daarvan) op de situatie te begrijpen. Controleer alle informatie tegen updates en andere media. EEPA aanvaardt geen verantwoordelijkheid voor het gebruik van de informatie of de gevolgen daarvan. (vertaald)

Schijn van Betrouwbaarheid

Deze disclaimer roept belangrijke vragen op over de betrouwbaarheid van de gerapporteerde gegevens. Hier is een organisatie met als doel om invloed uit te oefenen op het beleid van de Europese Unie. Het is duidelijk dat de EEPA invloed heeft op de beeldvorming omtrent geopolitieke situaties en besluitvormingsprocessen, aangezien de media en ook de Nederlandse overheid deze gegevens als waar aannemen. Het is zorgwekkend dat gevoelige informatie over complexe situaties zo verspreid kan worden met een dergelijke disclaimer. Is dit niet strijd met allerlei academische, journalistieke en bestuurlijke standaarden?

Rondetafel over Eritrea

De rondetafel over Eritrea. In de aankondiging stond dat de sessie openbaar zou zijn en zowel fysiek als online toegankelijk. De aanmeldlink leidde naar een Google-formulier, waar men naam en e-mailadres kon achterlaten. Het doel van de rondetafel wordt in het formulier uitgelegd als: 

..om de huidige situatie in Eritrea en de invloed ervan in het buitenland te bespreken. Het doel is om het probleem dat Eritrea in de internationale arena vormt te begrijpen, evenals de opties die Europa heeft om hiermee om te gaan. (Vertaald)

Transparantie

Vanwege het gebrek aan achtergrondinformatie vanuit de organisatoren, met name richting de Eritrese gemeenschappen, heeft Erispora.nl persoonlijk contact opgenomen met Katrin Langensiepen en de EEPA met enkele vragen ter verduidelijking. Zoals of er ook aandacht zou zijn voor het geweld dat dat in Europa heeft plaatsgevonden. Of de organisatoren van de Eritrese festivals en/of community leaders uit verschillende Europese landen ook uitgenodigd waren om te spreken en ervoor te zorgen dat er voldoende diversiteit aan perspectieven zou zijn. En waarom deze sessie alleen aangekondigd werd op de website van EEPA en Martin Plaut.

Helaas kregen we een reactie van het kantoor van mevrouw Langensiepen met alleen de link naar de sessie en een programmaflyer, maar zonder antwoorden op onze vragen. Van de EEPA ontvingen we op de dag zelf we een kort bericht waarin stond dat vanwege de ‘beperkte aard van de streaminglink’, er geen mogelijkheid was om tijdens de sessie vragen te stellen.

Eenzijdige Samenstelling

Erispora.nl vond het noodzakelijk om de bijeenkomst openbaar te maken, om het toegankelijk te maken voor het brede publiek. Nadat we de flyer met de sprekers op Twitter plaatsten, volgde kort daarna – toevallig – een vergelijkbaar bericht van mevrouw Mirjam van Reisen.

Voor degenen die een enigszins bekend zijn met het politieke debat rondom Eritrea viel het volgende waarschijnlijk direct op:

Platform voor terrorist

Het betrof een rondetafel met enkel vertegenwoordigers van oppositiegroepen van de Eritrese overheid en samenwerkingspartners van Mirjam van Reisen, waaronder Martin Plaut. Een opvallende naam op het programma was Beyene Gerezgiher, vertegenwoordiger van de Bright Future Movement en een van de leiders van Briged N’Hamedu, de organisatie verantwoordelijk voor de terroristische aanvallen op onschuldige Nederlandse burgers en burgers van Eritrese komaf wereldwijd.

Slachtoffers Gecensureerd

De organisatoren hadden besloten om een rondetafelgesprek te organiseren over Eritrea en Eritreeërs in de diaspora, zonder de slachtoffers van het geweld – of organisaties die mogelijk een ander perspectief en standpunt hebben dan mevrouw Van Reisen – te informeren of erbij te betrekken. Zijn dit de democratische waarden en mensenrechten waarvoor mevrouw Van Reisen beweert op te komen? Door actief een positie in te nemen met groepen die niet alleen oproepen tot geweld, maar ook terroristische methoden gebruiken om hun ideologie door te voeren.

Duidelijk Signaal

Het Europese Parlement en de EEPA gaven hiermee een duidelijk boodschap richting Eritrese gemeenschappen in heel Europa: “Je krijgt een plek aan de tafel, maar alleen als je gelijkgestemd bent met diegenen die actief campagne voeren tegen de Eritrese overheid.” Het lijkt erop dat geen interesse is om een dialoog te organiseren om de toenemende polarisatie in de diaspora tegen te gaan. Integendeel. Het is zichtbaar geworden wie de agenda bepaalt, ook wanneer het over kwesties gaat die duizenden burgers in Nederland en in Europa aangaan. Doen de schendingen van burgerrechten van Eritreeërs in Nederland en Europa er niet toe, als zij niet actief tegen de Eritrese staat strijden of zich uitspreken?

De rondetafel over Eritrea roept ernstige vragen op over transparantie, diversiteit en de integriteit van de informatieverspreiding. Wij vragen ons af of deze bijeenkomst werkelijk diende om de situatie in Eritrea en de regio beter te begrijpen en oplossingen te vinden, of dat er een alternatieve agenda was?

In een volgend artikel blikt Erispora.nl terug op de rondetafel over Eritrea.

1. De afkorting EEPA verwijst naar “twee juridisch gescheiden en onafhankelijke entiteiten die nauw samenwerken in het nastreven van een gemeenschappelijk doel.” De Europe External Policy Advisors en Europe External Programme with Africa zijn beide opgericht door Van Reisen. Tot 2021 was zij directeur van beide organisaties. ︎

Het bericht Dubieuze Rondetafel over Eritrea in Europees Parlement verscheen eerst op .

Begin juli waren er aanvallen op het Eritrese Festival in Gießen, die werden toegeschreven aan een groep genaamd “Brigade N’Hamedu”. Hebben de autoriteiten de verstorende aankondigingen van tevoren onderschat?

We ontvingen informatie dat aanzienlijk geweld tegen het Eritrese Festival was aangekondigd op het internet en dat de autoriteiten de bedreigingen serieus zouden nemen. Daarom werden voorbereidingen getroffen om het evenemententerrein te beveiligen. We wisten niet wie hiervoor verantwoordelijk was, maar het leek geen puur intern Eritrees conflict te zijn.

In een verklaring bekritiseert u ook de lokale politiek. Hadden SPD-burgemeester Frank-Tilo Becher en gemeenteraadslid Klaus-Dieter Grothe van Bündnis 90/Die Grünen volgens u kunnen bijdragen aan een deëscalatie?

Raadslid Klaus-Dieter Grothe speelt al jaren een belangrijke rol bij de tegendemonstraties. Ik vermoed dat deze demonstraties zonder zijn initiatief helemaal niet hadden plaatsgevonden. Dit blijkt uit het feit dat het festival van 2022 zonder tegendemonstratie kon doorgaan, de heer Grothe werd niet actief. Een maand later, in augustus vorig jaar, was hij aanwezig met een luidsprekerwagen toen er geweldsexcessen plaatsvonden bij een Eritrees concert. Hij vierde het afbreken van het concert na de brute aanval als een overwinning. De politie werd geconfronteerd met een nieuw niveau van escalatie en had niet zoveel gewelddadige criminelen verwacht.

Dat was in 2023 wel anders, nu de gewelddadige neigingen van de tegenstanders van het festival bekend waren. Desondanks werden demonstraties toegestaan en leidde de route door het centrum van de stad naar de voorkant van het evenemententerrein. Deze beslissingen moeten in twijfel worden getrokken, want er waren rellen voorbereid. Het was bekend dat een van de organisatoren van de demonstraties geweld als een geoorloofd middel beschouwde. Ze vertelde de Hessischer Rundfunk (radio) dat ze niets tegen de gewelddadige uitwassen tegen het concert had en dat daarmee meer was bereikt dan met vreedzame demonstraties.

Lokale politici eisen nu dat er een einde komt aan de verhuur van het terrein  aan de Centrale Raad van Eritreeërs in Duitsland. Wordt er niet te veel macht toegekend aan de ongeveer 100 gewelddadige verstoorders?

Als je de berichtgeving volgt, wordt duidelijk dat wij als verhuurders voor een dilemma staan. De wens van de politici en de inwoners van Giessen is begrijpelijk. Ze willen geen geweld in de stad. Tegelijkertijd lijkt het hen onverschillig wie verantwoordelijk is. Iedereen weet dat het geweld afkomstig is van de tegendemonstratie, maar het lijkt makkelijker om het festival te verbieden. Het verbod van de stad werd echter vernietigd door de administratieve rechtbank. Die verduidelijkte dat de organisatoren van het festival niet verantwoordelijk kunnen worden gehouden voor het geweld.

De stad zelf ziet blijkbaar geen juridische middelen om het festival tegen te houden, en nu worden wij als verhuurders verondersteld het over te nemen. Aan de ene kant zijn we verplicht om zonder discriminatie te verhuren, dat hebben we de gemeente verteld. Maar aan de andere kant komt ons juridisch advies er op dit moment niet doorheen en we worden niet geacht aan het Eritrese festival te verhuren. We worden geacht namens de stad op te treden tegen ons onbetwiste juridische advies en tegelijkertijd, in het geval van een juridische nederlaag, er als enige verantwoordelijk voor te zijn en de gevolgen te dragen.

Hoe moeten we nu verder?

We willen geen geweld in de stad. Toch zijn we gebonden aan bestaande wetten en moeten we ons daaraan houden. Burgemeester Becher heeft het in een notendop gezegd: het probleem kan niet in Gießen worden opgelost. Als we desondanks geen huurovereenkomst sluiten met het festival, moet dit ook juridisch worden geborgd. Dat zien we op dit moment niet. Daarom zal het waarschijnlijk tot een rechterlijke uitspraak moeten komen.

Roland Zwerenz is directeur van Messe Giessen GmbH

Dit is een vertaling van een artikel gepubliceerd op jungewelt.de op 23.08.2023, geschreven door Henning von Stoltzenberg

https://www.jungewelt.de/artikel/457493.eritrea-festival-festival-nicht-f%C3%BCr-die-gewalt-verantwortlich.html

Het bericht “Organisatie Festival niet verantwoordelijk voor het geweld”. verscheen eerst op .

ANN GARRISON·AUGUST 19, 2023

Deze zomer werden Eritrese festivals in de VS en Europa aangevallen door gewelddadige bendes die banden hadden met het door de VS gesteunde Tigray People’s Liberation Front. Westerse media doen nu alsof dit geweld een legitiem protest is tegen de regering van Eritrea.

Al 40 jaar lang worden er over de hele wereld Eritrese festivals gehouden om de banden van de diasporagemeenschap met hun thuisland en met elkaar te onderhouden. Maar dit jaar zorgde een gewelddadige, goed gecoördineerde internationale sabotage-campagne ervoor dat festivalgangers zwaar gewond raakten en eigendommen beschadigd werden.

Grote westerse media berichtten over de pogrom-achtige aanvallen als “botsingen”, “rellen”, “gevechten” en “geweld” op een manier die impliceerde dat deze waren uitgebroken tussen twee partijen, waardoor de realiteit werd verhuld – dat hooligans vreedzame festivalgangers hadden aangevallen. Ze impliceerden ook dat het geweld gerechtvaardigd was omdat Eritrea geleid wordt door een “repressieve” regering aan de verkeerde kant van de nieuwe Koude Oorlog. 

In de namiddag van zaterdag 5 augustus verliet ik het Marriott Hotel in Seattle/Tacoma om een brandweerwagen, een half dozijn agenten, een ambulance en politiewagens rond het hotel te zien cirkelen. Als journalist die verslag heeft gedaan vanuit Eritrea, was ik daar te gast op het jaarlijkse Eritrees Amerikaans Festival.

Omstanders vertelden me dat hooligans in blauwe shirts de aanwezige Eritrese Amerikanen die het festival bijwoonden, hadden aangevallen. Twee vrouwen lagen in de ambulance en zouden spoedig naar het ziekenhuis worden vervoerd. Een van de slachtoffers was bejaard. De verzorger in de ambulance vertelde me dat ik niet naar binnen kon gaan om met ze te praten vanwege de privacy.

Een omstander vertelde me dat een van de aanvallers een jong kind had geschopt.

Om 6 uur ’s ochtends op de dag van de aanvallen was de menigte de buitenruimte van het festival binnengedrongen om luifels neer te halen en spullen te slingeren terwijl ze met Amerikaanse vlaggen zwaaiden.

De ruimte met tentoonstellingen bevatte ook een speeltuin met trampolines en andere afleidingen voor jonge kinderen die met hun Eritrees-Amerikaanse ouders aanwezig waren.

Later sprak ik met Yemane Ghdey, een automonteur uit Chicago, die zei dat hij en zijn vriend Ghebar Gebreyesus, die in Seattle woont, ook waren aangevallen. Ghebar was in zijn hoofd geslagen en bloedde uit zijn schedel toen hij naar het ziekenhuis werd gebracht, waar hij een CT-scan kreeg en onder observatie werd gehouden terwijl Yemane bij hem bleef. Ghebar diende een klacht in bij de politie van Tacoma.

Yemane vertelde me dat een misdadiger hem in zijn kruis had geschopt, maar dat hij zich terugtrok toen hij dreigde hete koffie in zijn gezicht te gooien. Hij zei dat hij ervoor koos om geen klacht in te dienen omdat hij terug moest naar Chicago.

Hij zei dat ze de vrouwen die waren aangevallen in het ziekenhuis hadden gezien.

Ik diende een verzoek in bij het Tacoma Police Department voor openbare documenten over zowel de aanvallen als het vandalisme en kreeg te horen dat er op 15 augustus vijf incidenten werden onderzocht, maar dat de details nog niet openbaar waren omdat de onderzoeken nog liepen.

Het politiseren van een cultureel festival

Dit festival was geen fundamenteel politiek evenement. Festivalgangers zwaaiden niet met gigantische Amerikaanse vlaggen in alle richtingen zoals de hooligans buiten, maar ze stonden wel voor zowel het Eritrese als het Amerikaanse volkslied, en zowel Eritrese als Amerikaanse vlaggen hingen binnen in de festivalhal.

Het openluchtfestival op zondag, nadat de luifels weer in elkaar waren gezet, Seattle/Tacoma, 6 augustus.

De gewelddadige meute, die zichzelf Brigade N’Hamedu noemt, stond erop dat Eritrea niet zou moeten bestaan. Ze probeerden hun campagne onder de aandacht van de Amerikanen te brengen door gebruik te maken van de heersende anti-Russische hysterie en de nadruk te leggen op de betrekkingen tussen Eritrea’s president Isaias Afwerki en de Russische president Vladimir Poetin. 

Na hun aanval in de vroege ochtend op de buitenruimte van het festival, verzamelden de hooligans zich aan één kant van het hotel om met Amerikaanse vlaggen te zwaaien en krankzinnige literatuur uit te delen met een afbeelding van Afwerki en Poetin, met de tekst “Isaias is de bondgenoot van Poetin”.

Ik ben met leden van de menigte gaan praten. Ze beweerden dat Eritrea repressief was en hielden vol dat de festivalgangers binnenlandse terroristen waren die massale schietpartijen zouden kunnen plegen. In hun brochure stonden afbeeldingen van demonische figuren met geweren, maar ik zag geen geweren op het festival – behalve die van de politie, waarvan er veel kwamen opdagen als reactie op het geweld van de “demonstranten”.

In een klassieke propagandatruc waarbij ze slachtoffers en daders omkeerden, beweerden ze zonder bewijs dat de mensen die ze net hadden aangevallen eerst van plan waren om hen aan te vallen.

Om nog meer toe te geven aan de anti-Rusland heisa, beweerden ze – terecht – dat Eritrea één van de slechts vijf landen was die tegen de resolutie van de Algemene Vergadering van de VN van 2 maart 2022 stemde, waarin Rusland werd veroordeeld en werd opgeroepen zich onvoorwaardelijk terug te trekken uit Oekraïne. 

Eritrea was in feite het enige Afrikaanse land dat tegen die resolutie stemde. De stap weerspiegelde de geschiedenis van het land als een bastion van politieke onafhankelijkheid onder meedogenloze imperialistische druk.

Het door de VS gesteunde TPLF leidt het groepsgeweld

Dus wie waren de hooligans die het Eritrese festival aanvielen? Ze vertelden me gretig dat ze slechts expats waren die protesteerden tegen de onderdrukking in Eritrea. Maar ze waren duidelijk een project van het Tigray Peoples Liberation Front (TPLF). Tigray grenst aan Eritrea en aan beide kanten van de grens wordt Tigrinya gesproken. 

In een onsamenhangend interview pleitte een van de aanvallers van het festival in Toronto voor de TPLF-zaak. Een scan van de Twitter-pagina’s van Brigade N’Hamedu-leden leidt naar belangenbehartiging voor de TPLF.

De Eritrees-Amerikaanse journalist en activist Elias Amare, presentator van Horn of Africa TV, zei: “Deze ‘protesterende’ blauwhemden erkennen de onafhankelijkheid van Eritrea en zijn internationaal erkende vlag niet. In plaats daarvan pleiten ze voor de irredentistische agenda van ‘Groot Tigray’ van de afscheidingsbeweging, de etnofascistische TPLF, die grote delen van Eritrea en de Rode Zeekust als zijn eigen gebied opeist.”

De TPLF is de regerende partij in een etnische minderheidsregio binnen Ethiopië – die grenst aan Eritrea – en al lange tijd een cliënt van de VS. Ze regeerden Ethiopië van 1991 tot 2018, in die tijd behartigden ze de belangen van de VS in de Hoorn van Afrika en noemde de VS Ethiopië “een ankerstaat”. 

Toen de TPLF in Ethiopië aan de macht was, viel het niet alleen Somalië binnen en destabiliseerde het dit land, maar vocht het ook een grensoorlog met Eritrea uit tussen 1998 en 2000, die nooit volledig eindigde tot 2018, toen de Ethiopische premier Abiy Ahmed aan de macht kwam, over vrede onderhandelde en daarvoor de Nobelprijs voor de Vrede won. 

In november 2020 begon de TPLF, met steun van de VS, een burgeroorlog in Ethiopië en vuurde op Eritrea, dat aan de kant van Ethiopië de oorlog inging en effectief vocht tot de coalitie Ethiopië/Eritrea in november 2022 won. De TPLF blijft verbitterd over het vijftien jaar durende conflict met Eritrea en over het verliezen van de burgeroorlog van Ethiopische en Eritrese troepen. 

De steun van de VS voor hun cliënt gaat tot op de dag van vandaag door. De TPLF is er niet in geslaagd om de macht terug te winnen in Addis Abeba, maar heeft als regionale politieke regering overleefd dankzij de druk van de VS en het IMF.

Eritrea, het Cuba van Afrika

Eritrea is een klein land van vijf miljoen mensen, met minder dan de helft van de bevolking van Cuba, maar net zo veroordeeld en gesanctioneerd als Cuba. De VS heeft zijn zwaarste sancties opgelegd aan Eritrea, door het uit te sluiten van het SWIFT-systeem voor het onmiddellijk uitvoeren van financiële transacties. In de ogen van het collectieve Westen bevindt Eritrea zich in hetzelfde gezelschap als “As van het Kwaad”, zoals Iran, Noord-Korea en de Russische Federatie.

Eritrea is arm, maar iedereen heeft toegang tot gratis onderwijs en basisgezondheidszorg, iedereen eet een basisdieet en niemand slaapt of bedelt op straat. Kindersterfte door gemakkelijk te behandelen ziekten en moedersterfte tijdens de bevalling zijn vrijwel volledig uitgebannen. 

Nog erger vanuit het oogpunt van het Amerikaanse buitenlands beleid is dat Eritrea een van de slechts twee Afrikaanse landen is die weigeren samen te werken met AFRICOM, het Amerikaanse Afrika-commando, en vrij is van westerse ngo’s. Eritrea heeft zich ook onttrokken aan de internationale gemeenschap. Eritrea heeft zich ook onttrokken aan de schulden-valstrik van het IMF en de Wereldbank, die andere Afrikaanse landen eeuwig in slavernij hebben gehouden. De president van het land, Isaias Afwerki, heeft de beroemde uitspraak gedaan: “Hulp is als een drug. Blijf het nemen en je raakt verslaafd.”  

Afwerki reisde in augustus naar Sint-Petersburg in Rusland voor de Rusland-Afrika-top. Daar bekritiseerde hij het streven van de VS naar mondiale hegemonie en stelde hij dat de VS al 30 jaar in oorlog is met Rusland.

Moet het dan een verrassing zijn dat de belangengroepen en organisaties die mensenrechten als wapens gebruiken, hun wapens op Eritrea hebben gericht? Of dat de westerse pers het geweld op deze festivals steunt en zelfs suggereert dat het gerechtvaardigd is?

Internationaal georganiseerde aanvallen

Ongeacht hoeveel van de festival-aanvallers uit Eritrea kwamen en hoeveel van de TPLF, waren ze internationaal goed georganiseerd en konden ze rekenen op duidelijke financiële steun voor transport en logistiek. In Europa, Canada en de VS droegen de meesten lichtblauwe t-shirts met groene insignes zoals de Eritrese vlag van voor de onafhankelijkheid. Hun brochure in Tacoma benadrukte de coördinatie met een linkstructuur voor het bellen en e-mailen naar de burgemeester en de directeur van het conventiecentrum van Tacoma om te eisen dat het evenement geannuleerd zou worden.

In zowel Toronto als Seattle/Tacoma parkeerden vrachtwagens met enorme videoschermen buiten de Eritrese festivals en bestookten de aanwezigen met propaganda van de TPLF. Zulke voertuigen met videoscherm kosten meestal $5000 per dag.

Change.org petities eisten dat de festivals in Toronto, Seattle/Tacoma en Edmonton geannuleerd zouden worden.

De aanvallers brachten in juli en augustus geweld naar Eritrese festivals in het hele Westen:

In Giessen, Duitsland (84.000 inwoners), probeerde op 9 juli een anti-Eritrese meute een Eritrees festival te bestormen, waarbij 26 Duitse politieagenten die hen tegenhielden gewond raakten. Honderden agenten werden opgeroepen om het verkeer tegen te houden en 100 mensen te arresteren. De politie gaf een verklaring uit waarin stond dat de aanvallers flessen en stenen naar de politie gooiden, voertuigen beschadigden en hekken rond het festival neerhaalden. De BBC meldde dat ze ook stenen gooiden naar bussen met deelnemers aan het festival. 

In Londen annuleerden de autoriteiten het Eritrees Festival in Lambeth Borough vanwege het geweld in Giessen.

In Stockholm, op 3 augustus, kregen de aanvallers zelfs een vergunning om te protesteren tegen het festival, maar deze werd ingetrokken nadat 1000 van hen het evenement bestormden en festivalgangers aanvielen met stokken, stenen en tentpinnen en zelfs luifels en voertuigen in brand staken. Meer dan 50 mensen raakten gewond en de politie zei dat ze ongeveer 100 mensen hadden aangehouden. De autoriteiten van Stockholm kondigden later aan dat ze een onderzoek hadden ingesteld naar gewelddadige rellen, brandstichting en het hinderen van politie en reddingsdiensten.

In Toronto, op 5 augustus, bestormden anti-Eritrese hooligans het Eritrese festival. Ze veroorzaakten zoveel geweld dat de autoriteiten van Toronto de parkvergunning van het festival halverwege introkken, maar het binnenprogramma ging wel door. Negen mensen raakten gewond en één persoon werd neergestoken. Sommige festivalgangers vochten naar verluidt terug.

In Edmonton voerden de anti-Eritrese groepen vóór het festival van 19 en 20 augustus campagne om de vergunning in te trekken, maar dat gebeurde niet.

De aanvallen op de festivals waren allemaal aanvallen op de meest fundamentele rechten op de vrijheid van meningsuiting en vreedzame vergadering die gegarandeerd worden in de grondwet van elk land waar ze plaatsvonden.  

Hun doel was tweeledig. Het eerste was om voor zoveel problemen te zorgen dat de festivals geannuleerd of halverwege stopgezet werden, zoals dat van Toronto, en om elke stad, hotel of congrescentrum ervan te weerhouden om in te stemmen met het organiseren van de festivals van volgend jaar. 

De tweede was om slechte pers te genereren voor Eritrea, wat duidelijk lukte. De meeste gevestigde media verdraaiden het verhaal om Eritrea de schuld te geven van het geweld en bestempelden het als een repressieve dictatuur, alsof dat – zelfs als het waar was – het geweld tegen festivalgangers rechtvaardigde.  

In een uitzending van Toronto City News waren videobeelden te zien van de Eritrese president Isaias Afwerki in gesprek met Vladimir Poetin aan een conferentietafel tijdens de Rusland-Afrika top in Sint-Petersburg. 

De Associated Press publiceerde het verhaal “Eritrea’s repressieve regering bekritiseert bannelingen die overzeese festivals aanvallen als ‘asiel uitschot'”. De Toronto Sun publiceerde dit verhaal met een foto van president Isaias die Vladimir Poetin de hand schudt:

The Guardian sloot zich aan bij de reeks slachtoffer-beschuldigingen met een bericht op 7 augustus en 12 augustus [red.], waarin de aanval van de meute werd afgespiegeld als een noodzakelijke protestactie die “mensenrechtenschendingen onder de aandacht bracht”.

Wat deze gewelddadige “activisten” de mainstream media vertelden had niet verder van de waarheid kunnen zijn. 

Het festival in Seattle/Tacoma werd georganiseerd door de National Council of Eritrean Americans. Hoewel de meeste aanwezigen de Eritrese regering steunden, was het geen politiek evenement. De aanwezigen kwamen om te zingen en te dansen, te netwerken, voetbal en basketbal te spelen en te genieten van Eritrees eten. Er waren workshops en panels over hoe te overleven en te gedijen als immigrant, en één voor Eritreeërs die hier gestudeerd en gewerkt hadden en daarna besloten terug te keren naar Eritrea.

Eritrese en Amerikaanse vlaggen maakten opnieuw duidelijk dat de aanwezigen hardwerkende, gezagsgetrouwe immigranten waren die de kansen die ze in de VS vonden, op prijs stelden.

Eritreeërs houden deze festivals al meer dan vier decennia zonder gewelddadige incidenten.

In Tacoma werd niet alleen geld ingezameld voor kankerbehandelingen in Eritrea, maar ook voor juridische kosten naar aanleiding van de aanvallen en voor de juridische stappen die ongetwijfeld nodig zullen zijn om vergunningen te krijgen voor de festivals van volgend jaar. 

De Duits-Eritrese vereniging (DEG) bracht een persbericht uit met de vraag: “Hoe is het mogelijk dat een losgeslagen meute die tot het uiterste wil gaan en haar intenties op de sociale mediaplatforms niet onder stoelen of banken stak, niet van tevoren door de staat is gestopt?”

Het antwoord is duidelijk: Eritrea heeft zich, net als Cuba, Nicaragua en Venezuela, verzet tegen het door het Westen opgelegde neoliberale model en heeft zichzelf aan de “verkeerde” kant van een nieuwe Koude Oorlog geplaatst.

ANN GARRISON

Ann Garrison is redacteur bij Black Agenda Report en woont in de San Francisco Bay Area. In 2014 ontving ze de Victoire Ingabire Umuhoza Democratie- en Vredesprijs voor het bevorderen van vrede door haar verslaggeving over conflicten in het Afrikaanse Grote Merengebied. Ze is te bereiken op Twitter @AnnGarrison en via ann@anngarrison.com.

Origineel: https://thegrayzone.com/2023/08/19/western-media-tpfl-mob-violence-eritrea/

Het bericht “Westerse media verheerlijken TPLF-meute geweld tegen Eritrese festivals” verscheen eerst op .

t-online: Meneer Russom, politici, politie, maar ook burgers hebben hun tevredenheid geuit over de afgelasting van een nieuw Eritrea-evenement dat voor dit weekend gepland stond. Bent u ook tevreden?

Johannes Russom: We hebben het geplande festival in overleg met de stad geannuleerd omdat we rekening willen houden met de zorgen van de burgers en het hele publiek en willen bijdragen aan de-escalatie. De sfeer is erg verhit.

Het voelt voor ons nog steeds niet goed. Het is bijna alsof wij de daders zijn. Dit is een schoolvoorbeeld van de omkering dader-slachtoffer. Wij waren de slachtoffers van dit onvoorstelbare geweld midden in Stuttgart. Er zijn rellen bij G7-toppen, bij gevoelige voetbalwedstrijden. Maar niemand zou het in zijn hoofd halen om te zeggen dat we zulke dingen niet meer organiseren. Wij, aan de andere kant, zijn een kleine vereniging die geen grote lobby heeft – en dat is wat we doen.

Op social media schrijven veel inwoners van Stuttgart dat ze “zulke evenementen” niet in hun stad willen. Wat voor evenement was het op 16 september?

Helaas is hier veel verkeerde informatie over. Als overkoepelende organisatie van de Eritrese verenigingen in Stuttgart, hadden we mensen uitgenodigd voor een seminar op die dag. Ironisch genoeg was een van de centrale onderwerpen hoe om te gaan met het geweld tegen onze verenigingen na de rellen in Gießen, Stockholm, de VS en Tel Aviv. Theorie veranderde toen in bittere praktijk met de geweldscenes direct voor de evenementenhal. Minstens tien bezoekers raakten gewond en velen liepen gevaar. Dat is verschrikkelijk. Maar het kwam niet van ons.

Welk evenement hadden jullie gepland voor het komende weekend in Stuttgart?

1 september 1961 was de dag waarop de Eritrese Onafhankelijkheidsoorlog begon, die ging over de onafhankelijkheid van de voormalige Italiaanse kolonie Eritrea van Ethiopië. Alle Eritreeërs en veel Eritrese verenigingen over de hele wereld gebruiken deze datum om in september vieringen te organiseren. Ons festival op 23 september zou deze dag ook moeten herdenken.

Jullie worden ervan beschuldigd aanhangers te zijn van het regime in Eritrea, daarom zijn er ook regelmatig demonstraties tegen dergelijke festivals. Steunt u het regime in Eritrea, dat wordt beschuldigd van veel mensenrechtenschendingen?

Ik pleit voor een soevereine staat Eritrea waar het volk het lot en de toekomst van het land bepaalt. Ik ben echter van mening dat er geen neutraal standpunt bestaat over dergelijke politieke kwesties. Ik ben ook niet neutraal in deze kwestie en ik heb mijn eigen mening. Ik denk dat veel dingen die de regering in Eritrea doet goed zijn, dat is waar. Maar er zijn ook dingen die ik niet goed vind en waar ik kritiek op heb.

Dus iedereen in onze clubs heeft zijn eigen kijk op dingen. Los daarvan wordt vrijheid van meningsuiting in Duitsland als een zeer hoog goed beschouwd. En het is precies dit dat werd aangevallen met de rellen in Stuttgart. Dat is het centrale punt. En niet de vraag hoe ik persoonlijk denk over de regering in Eritrea.

Hebben jullie het nieuwe evenement ook geannuleerd omdat jullie bang waren dat de politie de deelnemers niet voldoende zou kunnen beschermen?

De politie kreeg tijdig voor afgelopen zaterdag concrete aanwijzingen van dreigend ernstig geweld door de zogenaamde Brigade N’Hamedu. Uiteraard leidde dit niet tot een afdoende reactie van de politie – wat niet alleen voor ons een levensbedreigende situatie veroorzaakte, maar ook voor de 20 politieagenten die aanvankelijk te horen kregen dat ze er alleen voor stonden.

Ik wil de politieagenten uit de grond van mijn hart bedanken voor hun inzet en ik wens degenen die gewond raakten het beste en spoedigste herstel. Maar ik heb kritiek op degenen die hebben besloten dat er niet meer agenten werden ingezet om voor veiligheid te zorgen. Er is op vele niveaus gefaald.

Hoe zijn de Eritrese-clubs tot nu toe in de stad ontvangen en is de stemming na de rellen veranderd?

De clubs leveren een belangrijke bijdrage aan zowel integratie als inclusie en hebben tot nu toe een positief imago. Onze Eritrese verenigingen in Stuttgart en omgeving nemen al lange tijd deel aan verschillende stadsfestivals, waaronder het jaarlijkse Forum der Kulturen in het stadhuis van Stuttgart. Dit was altijd een geweldig festival en mensen kwamen naar ons toe, vierden feest met ons en genoten van ons typische lokale eten. De stemming is nu totaal omgeslagen, zelfs goede vrienden bellen me op en vragen me hoe zoiets heeft kunnen gebeuren. Zoals ik in het begin al zei, worden we nu gezien als daders, niet als slachtoffers.

Hoe lang bestaat jullie overkoepelende organisatie al?

In de jaren 1980 kwamen veel vluchtelingen uit Eritrea naar Duitsland. Ze wortelen zich hier en stichten gezinnen. In die tijd werden ook de eerste Eritrese verenigingen opgericht. We hebben een goed netwerk in heel Duitsland. Ik ben ook in deze tijd naar Duitsland gekomen en identificeer me met dit land.

Organiseert u in de toekomst weer evenementen in Stuttgart?

Er zijn acht Eritrese verenigingen in Stuttgart, die niet allemaal lid zijn van onze overkoepelende organisatie. In al deze verenigingen vinden elke maand veel kleinere evenementen plaats. Dat zal zo blijven. Echter Er zullen dit jaar waarschijnlijk geen grotere evenementen plaatsvinden. Maar dat heeft niets te maken met de incidenten.

Wat is je persoonlijke conclusie van de incidenten?

Participatie, integratie, inclusie – die dingen worden hier niet echt beleefd, politici bewijzen er alleen lippendienst aan. Dat is me nu duidelijk geworden. Helaas. Ik ben het meest bezorgd over de reputatie, de zorgen en de lobby van vluchtelingen en migranten als geheel. Deze worden verraden door het vreselijke geweld.

Het doel van de geweldplegers is de media-aandacht voor hen, als een “Eritrese oppositie”, die ze nooit in omvang zouden krijgen als ze niet gewelddadig waren. Geweld is nooit een legitiem middel om politieke doelen te bereiken. En ik heb een verzoek om heel goed te kijken van wie het komt.

Dit is een vertaling van een artikel geschreven door Roland Beck, gepubliceerd op 22.09.2023 op t-online.de

https://www.t-online.de/region/stuttgart/id_100248000/krawalle-in-stuttgart-sprecher-der-eritrea-vereine-zu-neuen-festen.html

Het bericht Interview met Woordvoerder Eritrese Verenigingen in Stuttgart verscheen eerst op .